Thursday, February 19, 2009

A mild case of developer mentality

Its that time of a project again... The time when all (almost) the functionalities have been developed but not properly tested. Those frantic last days of development just before the release are - thankfully - over. No more late nights or working on weekends.
The time has come - for bug fixing :(

For me, there are two kinds of bugs that I really hate.

The first kind of bugs are those annoying UI related ones. Like the tabbing doesn't work. Or some cell renderer wont paint what we want it to paint. Or theres a bug for changing the background colour and its marked 'Critical' (???)

When a red blooded developer gets these kind of bugs we just want to roll our eyes and smirk. Oh come on, we think. Why can't they just click it if loses focus? Why can't they just press F5? Why cant they just use the bloody scroll bar? Why can't they just use their heads? Why why why?
Well the truth is, we're just being a little narrow minded. Maybe we've managed to design a nifty searching algo that's super fast and thread safe and does sql so efficiently that even the db wont know its being quried.
But maybe that search is only used in actual scenarios once every month and by very limited number of users, so that it being super duper isnt really that big a deal. Whereas that little bug that seems so silly to me, the one about the panel size - well maybe to a user that's really important. :)
Remember that time you went to buy a watch with a pale pink leather strap and the stupid sales person was trying to make you buy some thing that worked at 60 feet underwater?... Exactly! :D

The second scary bug type is the kind that are reported by QAs and take hours to reproduce. And they only gets reproduced in certain kinds of databases, in certain kinds of machines.

The steps to recreating one of these might go like:
  1. Log in as user Johnny
  2. Click A
  3. Open B
  4. Save
  5. Open saved B
  6. Log out without quitting
  7. Log in as user Bonnie
  8. Lock the computer and go out for an ice cream
  9. First order a mint with chocolate chips
  10. When the guy at the shop is about to take a scoop of Mint, scream 'STOP'
  11. Change your order and ask for Butterscotch
  12. At the counter, pretend that you haven't got any money.
  13. Spend exactly 14 minutes searching your handbag for money and then suddenly pull out cash from your pocket
  14. Pay and leave.
  15. Come back to office and unlock
  16. Try to log in again
  17. System crashed.
Oh the horror of it.

It seems to me that QAs and developers have entirely two different attitudes. QAing is basically based on pessimism while developing is based on optimism. I mean we just build something, deploy it and then put our hands together (literaly) and pray 'Please work!' QAs on the other hand would run the app, smile evilly, say 'Please crash' and it does.

Anyway this is just a random ramble of course...I'm afraid I dont have some 'ruvan vaki' thats supposed to inspire everyone at the end. :) I can't really do 'ruvan vaki' ATM. Not with 20+ issues on my list :(

Wednesday, February 4, 2009

Why does cherry candy taste like medicine?

I have noticed that whenever I come across cherry flavoured chocolates, the ones that have gooey syrupy cherry mush inside them - they always taste like medicine! Rather like those cough syrups we were given when we were small.
I used to think it was just me, but today someone brought some Cadbury chocolate and two other people in my team commented that it tastes medicine-y. I'm sure Cadbury wont use fake flavouring so is it us?? Have we been 'taste washed' by all those cough syrups that we were given as kids so that we associate the real cherry flavour with medicine?

Sunday, February 1, 2009

බොරුවෙන් ජීවත් වීම

කවදාවත් බොරුවක් කියල නැති කෙනෙක් මේ ලෝකෙ ඉන්නව ඇතැයි කියල මම නම් හිතන්නේ නැහැ. පෘතග්ජන මිනිස්සු හැමෝම යම් යම් අවස්ථාවලදි බොරු කියනවා.
ඒ උනත් අපි අතර ඉන්න සමහර අය බොරු කීම විනෝදාංශයක් කරගෙන වගේ. මගේම යාළුවෝ අතරත් ඒ වගේ අය ඉන්නවා. (ඒ අය ඇත්තටම යාළුවොද නැද්ද කියන එක වෙනම කාරණ්යක්.)
මේ අය බොරුවක් කියලා ඒ ගැන අනිත් අයත් එක්ක කියන්නේ හරි ලොකු දෙයක් කළා වගේ. 'මට නම් එයාව හොඳට කඩේ යවන්න පුළුවන්' 'මට හොඳට බෝල බස්සන්න පුළුවන්' 'අපෝ මට නම් ඕක රෝල් කරල කියන්න පුලුවන්.'
ඒ වගේ දේවල් ඇහෙද්දිද් හරිම පිළිකුල්. ට්ව් එකේ යන 'Moment of Truth' කියන වැඩසටහන සමහරු බලල ඇති. ඒ ගැන දවසක් කතා කරද්දි එක්තරා මිතුරියක් කියනවා 'අපෝ ඕක ලංකාවෙ නැති එකමයි හොඳ. අපේ අම්ම මගෙන් ඔහොම ප්‍රශ්න ඇහුවොත් රතු ලයිට් එකක් පත්තු වෙලාම තියෙයි' කියල. අම්ම තාත්තට ඔච්චර බොරු කියන කෙනා අපිට කොහොම බොරු කියනව ඇද්ද් කියල මට හිතුනා.
ඇත්තටම (බොරුවට නොවෙයි !) මිනිස්සු මේ හැටි බොරු කියන්නෙ ඇයි? කපටි කමින් ජීවත් වෙන එකෙන් සතුටක් ලබන්න පුලුවන්ද? එයාලට මොන ජරා වැඩේ හරි කරල තමන්ගේ වැඩේ වෙනවනම්, තමන්ට වාසියක් වෙනවනම් එච්චරයි.
නිකම් ඒ හැටි ළඟින් ආශ්‍රය නොකරන අයට බොරු කීම පැත්තකට දාමු (ඒක හොඳයි කියනව නෙවෙයි ). නමුත් තමන්ගේ හොඳම යාළුවාට, දෙමව්පියන්ට, පෙම්වතාට, පෙම්වතියටත් බොරු කියන එකේ තේරුම මොකද්ද? ගොඩක්ම හිනා යන වැඩේ තමයි මෙහෙම බොරු කියන ගමන් පන්සල් පල්ලි යන එක. එක අතකට කියන බොරු වල පව් යවාගන්න යනවද දන්නෙත් නැහැ. LOL
මෙයාලගේ ජීවිත වල තියෙන හිස් බව එයාලට නොතේරෙන්නෙ ඇයි? අපි ජීවත් වෙන්න ඕන ඇත්ත මුල් කරගෙන නොවේද? ජීවිතේ කියන්නෙ වෙනින් කාටවත් බලන්න පෙන්වන චිත්‍රපටයක් නෙවෙයි. කාටවත් පේන්න අපි බොරුවෙන් ජීවත් වීමෙන් පලක් නැත්තෙ ඒකයි. මොකද කවදහරි අපිට ඇත්තට මූණ දෙන්න වෙනවා. එතකොට අන්තිමට බලන් යද්දි ඉතුරුවෙලා තියෙන්නෙ බොරු ටිකක් විතරයි.