ගිගුරුම් සහිත ඇදුම කුණාටු!

සඳුදා මෙල්බන් නුවර අපිට රස්නේ දවසක්. දවල් උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 38 යි. හැබැයි හවස් වෙනකොට කුණාටුවක් එනවා කියල කාලගුණෙන් කියලා තිබුනේ. 
එදා මම වැඩ ඉවර වෙලා යන ගමන් පුස්තකාලයට ගොඩ වැදුනේ කියවන්න නවකතාවක් ගන්න. එතකොට හවස 5.30 ට විතර. පොත අරන් වාහනේට නගින්න ඇවිදන් එනකොට දූවිලි හුළඟක් හමාගෙන ගියා සැරට. පොද වැහෙන්න අරං. ඒක වැඩිය ගණන් ගත්තේ නැහැ මම...ඇත්තටම කුණාටුව එන එකට සතුටෙන් හිටියේ. මොකද එළියේ හෝ ගාල වහින කොට ගෙයි සැප පුටුවක වාඩි වෙලා උණු තේ බිබී මම පුස්තකාලෙන් ගත්ත පොත කියවන්න යි මගේ ප්ලෑන් එක තිබුනේ.

ගෙදර ගිහින් රෑ 8 විතර වෙනකොට පොඩ්ඩක් උගුර රිදෙන ගතියක් දැනුණා. අවුලක් නෑ - සැරට පරිප්පු හොද්දක් එක්ක ඉඳි ආප්ප මුලකට වැඩේ දුන්නා. 
ප.ව 9:  වේලිච්ච කැස්සක් පටන් ගත්තා. ඊට සතියකට කලින් සෙම හැදිලා හොඳ උනා විතරයි. ආයෙත් මොන වදයක් ද මේ කැස්ස කියලා හිතෙන බැන බැන ටීවී බල බලා හිටියා. උගුර රිදෙන එකයි කැස්සයි එන්න එන්න වැඩිවෙනවා... 

ප.ව 10:  මහත්තයා මී පැණි, ඉඟුරු එක්ක තේ හදලා දුන්නා... ඒකටත් අඩුවක් නැහැ! 

ප.ව 10.30 :  නිදාගන්න ගියා. ඇල උනාම කැස්ස තවත් වැඩි වගේ. ඒ උනාට පස්සෙන්දා ට වැඩට යන්න තියෙන නිසා නිදා ගන්න ලොකු ගේමක් දුන්නා.

මධ්‍යම රාත්‍රිය: නින්ද යන්නෙම නැහැ. හුස්ම ඇදෙනවා. දැන් නම් මේ වීස් එකට ඇවිත් කියලා තේරුණා. පොඩි කාලේ හැදිලා තියෙන නිසා ලෙඩේ අඳුනනවා. ඒ උනාට අවුරුදු පහළොවකින් විතර හැදිලා නැති නිසා ගෙදර බෙහෙත් නැහැ. එහා පැත්තේ මහත්තයා නිදි. ඇහැරවන්න පව් නිසා හිමීට නැගිටලා ගිහින් වාඩි වෙලා හිටියා. 

පෙ.ව. 1: එක්ස්පෙරිමන්ට් කරලා හොයා ගත්තා වාඩි වෙලා ඉස්සරහට නැමිලා හිටියම කැස්ස අඩු වෙනවා කියලා.

පෙ.ව. 2: නැමිලා නෙමයි දැන් නම් ඔලුවෙන් හිටගත්තත් හරි යන්නේ නැහැ. එක දිගට කැස්ස. විනාඩියකට දෙතුන් පාරක් කහිනවා. වේලුණු කැස්ස නිසා උගුර රිදෙනවා. ඉස්සර වීස් එක හැදිලා තිබුනට මේ වගේ නවතින්නේ නැති කැස්සක් එක්ක නම් ජීවිතේට හැදිලා නෑ 

පෙ.ව 2.30: කහින සද්දෙට මහත්තය ඇහැරිලා. නැගිට්ටුවේ නැති එකට බැනුම් අහගත්තා. මේ වෙලාවේ දොස්තරලා ඉන්නේ කොහෙද කියලා එයා හොයන්න ගත්තා. මම ෆේස්බූක් ලොග් උනාම මෙල්බන් වල බර ගානකට ඇදුම හැදිලා කියලා දැක්කා.

පෙ.ව 3: මහත්තය ළඟම තියෙන පැය 24 ක්ලිනික් එකට කෝල් කරාම එතනින් කිව්වා හුස්ම ගන්න අමාරු වෙලා ලෙඩ්ඩු ගොඩක් ඇවිත් කියලා. ඒ නිසා අල්ලපු වටේ තියෙන ඔස්ටින් ඉස්පිරිතාලේ හදිසි අංශයට යන්න තීරණය කරා. ඕනි නෑ - දැන් හරියයි කිය කිය මම හිටියා (තව බැනුම් අසමින්)

පෙ.ව 3.30: ඉස්පිරිතාලේ හදිසි අංශයට ගියා. එතන මිනිස්සු ගොඩක්. හැමෝටම ඇදුම හැදිලා. ඒ වෙනකොට ඇදුම හැදිලා එතෙන්ට ලෙඩ්ඩු 200 විතර ආව කියලා නර්ස් කිව්වා.

පෙ.ව. 3.40: ටික වේලාවකින්ම මට වෙන්ටලින් පෆර් එකක් ගහපු ස්පේසර් එකක් ලැබුනා. එතන ඉඳන් 12 වතාවක් පෆ් කරගන්න කිව්වා. විනාඩි 20 කින් කතා කරන්නම් කිව්වා.

මට දුන්නෙත් මේ වගේ පෆර්/ස්පේසර් එකක් (img from Wikipedia)

පෙ.ව  4. 20: විනාඩි 20ක් කිව්වට දැන් තමා ආයෙත් මාව බැලුවේ. වෙන්ටලින් බලේට කැස්ස සැහෙන්න අඩු වෙලා. ඇඟිලි යන්තමට වෙවුලනවා - ඒක වෙන්ටලින් අතුරු ප්‍රතිපලයක් (වෙන්ටලින් මගේ පරණ යාලුවෙක්. එයාගේ හැසිරීම් රටා මට මතකයි). ඒ උනාට තවම පොඩ්ඩක් වීස් එක තියෙන නිසා මට ඇතුලෙන් ඉඳන් තවත් 24 පාරක් පෆර් එක ගන්න කිව්වා.

පෙ.ව 5.15: එහා ඇඳේ චීන වගේ ටිකක් වයසක් ගෑණු කෙනෙක්. එයාට ඉංග්‍රීසි බැහැ. අමාරු කියන්නේ දුවට. දුව ඉංග්‍රීසියෙන් දොස්තරට කියනවා. එයාට පෆර්/ස්පේසර් එපා කියලත්, ඒ වෙනුවට නෙබියුලයිස් කරන්න කියලත් කියනවා. නෙබියුලයිස් වලට වඩා පෆර්/ස්පේසර් හොඳයි කියලා දොස්තර කියනවා.

පෙ.ව 5.45: අපොයි මට නම් දැන් හොඳ ගණන් කියලා එක දොස්තර කෙනෙක් කියනවා ඇහුනා. අනේ මට කෝපි එකක් ගෙනත් දෙන්න කියලා තව දොස්තර කෙනෙක් කීවා.

පෙ. ව 6.15: දැන් 36 පාරක් පෆර් එක අරන්. මගේ දොස්තර ඇවිත් ප්‍රෙෂර්, හාට් බීට්, ඔක්සිජන් අනම් මනම් ටික බැලුවා. ඔක්සිජන් 100% දොස්තරට හරි සතුටුයි. දැන් ඔයා යන්න කියලා මට කියලා මහත්තයට කීවා ඔයත් ගිහින් නිදාගන්න කියල. මුකුත් ප්‍රශ්න අහන්ඩ තියෙනවද කියලා මගෙන් ඇහුවා. මම ඇහුවා මේ පෆර්/ස්පෙසර් එක මට ගෙදර ගෙනියන්නද කියලා. දොස්තර හිනා වෙලා නැතුව ඉතින් කිව්වා.

පෙ.ව 6. 25: ගෙදර. වැඩට යන්නත් ඕනේ ලොක්කෙක් එනවා කිව්ව නිසා. එයා එන්නේ හවස 3.30 ට. මම එද්දී පරක්කු වෙනවා කියලා ඔෆිස් එකට මැසේජ් එකක් දාල මම නිදා ගන්න ගියා.

මේ නොවැම්බර් 21 ඔස්ට්‍රෙලියාවේ වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයේ ඇති උනු 'thunderstorm asthma' හෙවත් 'අකුණු කුණාටු' ඇදුම රෝගය නිසා මිනිස්සු දාස් ගානක් අසනීප උනා. මේ වෙනකොට 4 දෙනෙක් මිය ගිහින්. ගිලන් රථ වලට තිබුණු ඉල්ලුම නිසා වික්ටෝරියා ගිලන් රථ සේවයට සඳුදා රාත්‍රියේ ගිලන් රථ මදි වුනු බවයි කියන්නේ. සමහර රජයේ රෝහල් වලට ආ ඇදුම රෝගීන් නිසා වෙන්ටලින්/ස්පේසර් බෙදා දෙන්න මදි වෙලාත් තියෙනවා.

මෙතෙන්දි වෙන්නේ, තෘණ පරාග පෙනහලු තුලට යෑම නිසා ඇතිවෙන අසාත්මිකතාවය නිසා හැදෙන ඇදුම රෝගී තත්වයක්. සාමාන්‍යයෙන් තෘණ පරාග ශ්වසන මාර්ගයේ ඇතුලට යන්න ලොකු වැඩියි. ඒවා නාස් කුහරයේ රැඳෙනවා. නමුත් අකුණු කුණාටු ඇතිවෙන කොට, පරිසරයේ තියෙන තෘණ පරාග තෙතමනය උරාගෙන කුඩා කැබලි වලට පිපිරී යනවා. මෙන්න මේවාට  ශ්වසන මාර්ගයේ ඇතුලට යන්න පුළුවන්. ඉතින් ඒ පරාග කොටස් අති විශාල ගණනක් මිනිස්සු දාස් ගානකගේ පෙනහලු තුලට ගිය නිසා තමයි එදා එක විට මහා ඇදුම වසංගතයක් ඇති උනේ (ඇදුම බෝ වෙන්නේ නැහැ).


කොහොම නමුත් මම ඉගෙන ගත්ත පාඩම තමයි පරාග ගහණ වසන්ත/ගිම්හාන කාලෙට වෙන්ටලින්(ඇදුම බෙහෙත්) ළඟ තියා ගන්න එක නුවණට හුරුයි කියන එක.