Off on a Tangent ~ හිතුමතේ හී සර

1917 - 2012 : මගෙත් ආයු ගෙන මටත් වඩා කල් ඔබ ජීවත් වේවා!

2012-01-27T17:25:00.000+11:00

ටී එම් ජයරත්න මහත්මයාගේ සින්දුවේ තියෙන්නේ නම් 'සියක් ආයු ලැබ, මගෙත් ආයු ගෙන මටත් වඩා කල් ඔබ ජීවත් වේවා!' කියල. ඒත් ඈ දැනටමත් අවුරුදු අනූ පහක් ආයු ලබා තියෙන නිසා සියක් ආයු ලබාවි කියල මට සහතිකයි.

හරි නම් මේ ලිපිය ලියවෙන්න තිබුනේ ජනවාරි 16 වැනිදා. එදා තමයි ඇගේ උපන් දිනේ තිබුනේ. නමුත් පහු වෙලා හරි මේක ලියවුනා කියල ඈ සතුටු වෙනවා මිසක් මා එක්ක තරහ වෙන එකක් නම් නැහැ...

කලින් ඈ ගැන එහෙන් මෙහෙන් අහල තිබුනත් හරියටම ඈව මුලින්ම දැක ගත්තේ 1994 අවුරුද්දේ. හරියටම මතක නැති උනත් මැයි මාසේ හරි අප්‍රේල් අග හරි වෙන්න ඕනේ. බොක්ස් ප්ලීට් 3 ගානේ දෙපැත්තට තියාපු අලුත් සුදු ගවුමත් ඇඳන් මම ඈ ළඟ ඉගෙන ගන්න ගියේ ශිෂ්‍යත්වේ සමත් වෙලා 6 වසරට. ඒ අවුරුද්දේ බාලිකා පාසල් වලින් වැඩිම ලකුණු ඕනේ වී තිබුන ඈ ලඟට යන්න.

ලොකු තැනක්, අමාරු වේවි, ආඩම්බර කාරියෝ ඉඳීවි ... ඔහොම දේවල් පුංචි මට සමහරු කලින් කියල තිබුන ඈ ලඟට යනවා කිව්වම. ඒත් මොකක්දෝ හේතුවක් නිසා මට කිසිම බයක් දැනුනේ නැහැ. නිල් පාට ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට ගිහාම සුදු අරලිය මල් පිරිච්ච ලස්සන හිනාවකින් ඈ මාව පිළිගත්තා. ලංකාව වටෙන්ම ආපු යාලුවෝ ගොඩකුත් අඳුන ගෙන, පුංචි තැනකින් ඈ ගාවට ආපු මම ඒ අවුරුද්ද අන්තිමේදී පන්තියේ පලවනිය වෙද්දී, ඈ මා ගැන ආඩම්බර වෙනවා කියල මට දැනුනා.

එදා ඉඳල අවුරුදු 8 ක් ම ඈ ළඟ ඉඳන් මම ගොඩක් දේ ඉගෙන ගත්තා. ඒ පොතේ පතේ දැනුම විතරක් නම් නෙවෙයි.

මහ බැංකුවේ බෝම්බෙ පුපුරන සද්දේ ඈ තුරුලේ හිටි අපට ඇහුන විතරක් නෙවෙයි. කළු පාටින් උඩට ගිය දුම් කන්දත් පිට්ටනියේ හිටිය අපි දැක්ක. ගුරු දෙගුරු දිනයක් වෙච්ච එදා එක තාත්ත කෙනෙක් ආව ලේ ගෑවිච්ච කමිසේ පිටින්. ඒ කරුම දවස කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැහැ.

උදේට සේපාලිකා මල් අහුලන්න, හොරෙන් අඹ කඩන්න, බෝධිය අමදින්න, කම්මැලි හිතුනම ඇසෙම්බ්ලි නොගිහින් රෝන්දේ ගහන්න, හෝම්වර්ක් කරේ නැතුව පන්ති කට් කරන්න, හෝල් එකේ කළුවර කාමරේ ඉඳන් භූතයෝ ගෙන්වන්න, කොරිඩෝ වල ඇවිද ඇවිද ඉඳල මිස් එනකොට ලැබ් එකේ මේස යට හැංගෙන්න, ඉන්ටවල් එක එන්නත් කලින් කෑම එක යාලුවෝ එක්ක ඉවර කරන්න, කොයිවෙලෙත් කඩන් වැටෙන ළමා සාරි ඇඳන් වෙසක් පෝයට වජිරාරාමේ සිල් ගන්න, වෙසක් කුඩු තරඟෙට අතේ හම යනකම් කැටයම් කපන්න, අවුරුදු පොලට ඇවිත් මුකුළු කරන්න, ස්පෝට් මීට් ඉවර වෙලා පිස්සු ඩබල් වෙච්චි ගානට ග්‍රවුන්ඩ් එකේ නටන්න, කොච්චර විකාර කර කර හිටියත් මිස් පන්තියට එනකොට නැගිටලා 'ආයුබෝවන් ගුරු මෑණියනි' කියන්න, පන්තියේ දොරේ යතුර නැති කරන් කට්ටියම එකතු වෙලා දොරට පයින් ගහල දොර කඩල ඊට පස්සේ බැනුම් අහන්න, කපුටෝ පරෙවියෝ එලවන්න කෑ ගහල පන්ති පිටින් පනිෂ් වෙන්න, නිවාඩු දෙන දවසේ ක්ලාස් පාටි දාන්න, ඒවගේදී 'ආ...ආ <සහෝදර පාසලක නමක්> පරිප්පු' සින්දුව කියන්න, වාර විභාගෙදි සිංහල දවසේ වැරදිලා සමාජ අධ්‍යනය පාඩම් කරන් යන්න, මිස් උගන්නද්දී හොරෙන් ඩෙස්ක් එක යට තියන් නව කතා කියවන්න, ප්රිෆෙක්ට් අක්කල එක්ක රණ්ඩු වෙන්න, හේතුවක් නැතුව මහා හයියෙන් හිනා වෙන්න, යාලුවෝ එක්ක බොරුවට තරහ වෙන්න, කෙමිස්ට්‍රි පීරියඩ් එකේදී විලම්බීත බලන්න මිස්ගෙන් පර්මිෂන් ගන්න, ...

මේ හැම දෙයක්ම ආයෙත් කරන්න ඈ ගාවට දුවල යන්න හිතෙනවා මට වෙලාවකට.
ඒත් ඈ අපට කියල දුන්නේ යතාර්තයට මුහුණ දෙන්න, ජීවිතයෙන් ජය ලබන්න මිසක්, ප්‍රශ්නවලින් පැනල යන්න නෙවෙයි.

මීට අවුරුදු දෙදහකට එහා බුදු හාමුදුරුවන්ගේ කාලේ හිටිය උතුම් ළඳකගේ ආදර්ශෙන්, ප්‍රඥාවෙන් පිරිසිඳු වෙන්න කියලයි ඈ නිතරම ඔවදන් දුන්නේ.

ඉතින් මගේ ආදරබර පාසල් අම්මේ, මං වාගේම දුවල ගොඩාරියක් මට කලින් හිටියා වගේම මට පස්සෙත් ඉඳීවි සිය දාස් ගානින්. ඒ හැම දියණි කෙනෙක්ම ඔබේ දියණි යක් කියල අභිමානයෙන් කියනවා වගේම, ඔබටත් ඒ දියණි යන් ඔබේ දියණියන් වීම ගැන ආඩම්බරෙන් හිටින්න පුළුවන් වේවා කියලා මම පතනවා!

අම්මේ ඔබට සුභ උපන් දිනක් වේවා! දීර්ඝායුෂ ලැබ තවත් බොහෝ කාලයක් යෙහෙන් වැජඹේවා!

මයික්‍රෝ වේව් සරණං ගච්චාමි

2012-01-23T20:16:00.001+11:00

කාලෙකින් අද අතිරහ වගයක් කෑවා. කාලෙකින් කිව්වට ගිය සතියෙත් කෑවා තමයි ඉතින්. :D

මගේ යාලුවෙක්ගෙ අම්මල ලංකාවේ ඉඳන් නිවාඩුවට එද්දී ගෙනවිත් මට දුන්නු ලොකු කැවුම්, අතිරහ පාර්සලයක් යුනි එකේ ෆ්‍රිජ් එක ඇතුලේ තියෙනවා. මගේ වැඩේ ඕකෙන් එකක් දෙකක් හවසට කන එක.

අම්ම නම් ගෙදරදී පරණ කැවුම් පුස් කන්න කලින් ෆ්‍රිජ් එකේ දාල පස්සේ ස්ටීම් කරලා දෙනවා. එතකොට අර හයිය ගතිය නැතිවෙලා ගිහින් රහට එනවා ආයේ. ඒත් ඉතින් යුනි එක ඇතුලේ ස්ටීම් කරන්න බැහැනේ. මම කලින් වතාවේ මයික්‍රෝ වේව් එකේ විනාඩියක් විතර දාල බැලුවාම අතිරහ එකේ මැද නිකම් රබර් වෙලා. අපරාදේ දුකේ බැහැ...මම අද අතිරහ උඩට නටන උණු වතුර යන්තම් ඉහල තප්පර 15 විතර මයික්‍රෝ වේව් එකේ දැම්ම. අද නම් හොඳටම ගානට ආව. ම්ම් yummy !

කම්මැලි කමේ එක්ස්පෙරිමෙන්ට්ස් රන් කර කර ඉන්දැද්දී හවසට සීනි නැති කෝපි එකක් එක්ක අතිරහ දෙකම කාල දැම්මාම කම්මැලිකමත් නැති උනා. Sugar high කියන්නේ මේකටද මන්දා! අපේ ගෙදර කොහොමත් සීනි වැඩිය පාවිච්චි කරන්නේ නැති නිසා මට සීනි පොඩ්ඩක් කෑවත් හයි වෙනවා. මුලින්ම මම තුම්මුල්ලේ ඕපන් කැන්ටින් එකෙන් ප්ලේන් ටී එකක් බිව්ව දවස මට අද වගේ මතකයි! අම්මේ ඒකෙ සීනි කිලෝ එකක් විතර. කටේ ඇලෙනවා තේ එක - නිකම් මී පැණි වගේ... සීනි වැඩි වෙලා මත් වුනේ එදා තමා :D

අද මේ කොහේටවත් නැති වැල් වටාරමක් ලියවෙන්නෙත් Sugar rush නිසාද මන්දා.

ඔය කැවුම් මයික්‍රෝ වේව් කරන්න ගිහින් වෙච්චි මාර වැඩක් තියෙනවා.
අපි ඉතින් සමහර දාට යාලුවෝ ඩිනර් වලට එහෙම කාගේ හරි ගෙදරකට එකතු වෙනවා. එහෙම දවසක මගේ යාලුවෙක් ෆ්රෝසන් කැවුම් වගයක් කොහෙන්ද ලංකාවේ කඩේකින් අරන් ඇවිත් තිබ්බා. එදා අල්ලපු රටේ සහ අල්ලපු රටත් එක්ක තරහ රටේ යාලුවොත් හිටිය නිසා අපි ඉතින්, මෙන්න අපේ රටේ රසම රස කෑමක් කියල එයාලටත් පෙන්නුවා.

දැන් ඉතින් අපි ඩිනර් අරන් ඕක කාල ඉඟුරු තේ එකක් එහෙම බොන්නයි ප්ලෑන් එක. ඔය කැවුම් පැකට් එකේ තිබ්බේ විනාඩි කීයක්ද මන්ද මයික්‍රෝවේව් කරන්න - එතකොට හරි කියල. ඉතින් අපිත් ඒකෙ තිබ්බ ගානටම ටයිමර් එක දාල තිබ්බ. ඉවර වෙලා මයික්‍රෝවේව් එක ඔන්න ඇරියා විතරයි මෙන්න එලියට එනවා හෝ ගාල දුම්! මේකේ කුස්සියේ ෆයර් එලාම් තියෙන නිසා අපි ඔය දුමට හරිම බයයි. මොකද ඕක වැදුනොත් ඩොලර් එකසිය ගානක් දඩ ගෙවන්න වෙනවා. අපි ඉතින් වහාම අවන් එකෙ දොර වහල හෝ ගාල දුම නැති කරන්න ට්‍රයි කරා. හැබැයි ඉතින් අපිට දැන් කැවුම් කන්නත් ඕනේ. දුම නිසා අවන් එක අරින්නත් බයයි. අන්තිමට කරේ ප්ලග් එක ගලවල ගෙදරින් එලියට අවන් එක උස්සන් ගිහින් එළියේ තියාගෙන අවන් එක ඇරිය එකයි! (ඔය අස්සේ ඔතනින් ගිය ඇස් හීනි කට්ටියක් ඕක දැකල ෆුල් හොල්මන් වුනත් එක්ක :D)

හැබැයි ඉතින් ඔච්චර දුකක් විඳලා රත් කර ගත්තු කැවුම් වලින් අන්තිමට වැඩක් උනේ නැහැ. මොකද කියනවා නම් ඒවා මොකක් හරි හේතුවක් නිසා රබර් වෙලා තිබ්බ නිසා :(

මම නම් දැන් පපඩම් බදින්නෙත් මයික්‍රෝවේව් එකේ. ඔව් ඉතින් බදිනවා කියන්න බැහැ. කොහොම හරි අර ගැඹුරු තෙලේ බදිනවා වගේම එනවා. ආයේ තෙල් හට්ටි රත් කර කර ඉන්න මට කම්මැලියි.

හැබැයි ඉතින් අර බැදපු ගමන් උණු කැවුමක තියෙන රහට මේ මයික්‍රෝවේව් කැවුම් කිට්ටු කරන්නවත් බැහැ. ඒත් ඉතින් මොනා කරන්නද. අපිට කොයින්ද මෙහෙ උණු කැවුම්...මේ පාර සිංහල අවුරුද්දට වත් ලංකාවට ඇවිත් අම්මගේ උණු කැවුමක් කන්න ඕනේ...

බාර්බී ඩෝල් සින්ඩ්රෝම් : කසාදයට බාර්බී කෙනෙක්

2012-01-16T17:35:00.000+11:00

මේක ලියන්න හිතුනේ සොසී අක්කගේ මුණු පොතේ තිබ්බ දෙයක් දැකලයි. මේ තියෙන්නේ ඒ ස්ටේටස් එක (සොසී අක්ක විරුද්ධ නොවේ යයි හිතනවා) :

කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක් ගෙන් අහනවා. “ඔයා බඳින්න හොයන්නේ මොන වගේ කෙල්ලක් ද කියලා.එතකොට එයා කියනවා.
විවාහයට මං හොයන්නෙ හොඳ ලස්සන කෙල්ලෙක්
කොණ්ඩය දිග හීනි දිගැටි සුදු ලස්සන කෙල්ලෙක්
කෙල්ල ගෙ ඇස් වල ට උනන කඳුළු සඟවන ගමන් ඇය හිමීට හිනා වෙනවා.
ම‘සිත උපන් ආලය ගැන කියා ගන්න මත්තෙන්
දුරස්‍ වුනෙමි සඟවා නෙතු කඳුළු පියන් අස්සෙන්

ඕකේ ඉන්න කොල්ල ට ගැලපෙන්නේ අපි හැමෝම දන්නා බාර්බී ඩෝල් කෙනෙක් කියල තමා මට නම් හිතෙන්නේ. ඇයි ඉතින් බාර්බිත් උසයි, සුදුයි, හීනියි. කොන්ඩේ දිගයි. හරිම ලස්සනයි.
හදවතක් නම් නැහැ. මොළය කුත් නැහැ. එත් ඉතින් Requirement spec එකේ ඒවා තිබුනේ නැහැනේ!

ඉතින් මොකද? කෙනෙක් අහවි.
නැහැ බාර්බී (හෝ කෙන්) ඩෝල් කෙනෙක් හොයා ගෙන කසාද බඳින එකේ කිසිම අවුලක් නැහැ. ඒක ඉතින් තම තමන්ගේ කැමැත්ත.

හැබැයි අවුල තියෙන්නේ මෙතන.
මම දැකල තියෙනවා බාර්බී ලා (පිරිමි ළමයි), කෙන් ලා (ගැහැණු ළමයි) එක්ක ඉඳල, ඊට පස්සේ එයාලට චෝදනා කර කර නහයෙන් අඬන ය. මේ චෝදනා පත්තරේ පහත ඒවා අඩු වැඩිය තියෙනවා:

කිසිම හිතක් පපුවක් නැති වීම
මැටි වීම
දක්ෂ දත් දොස්තර/දොස්තරවරියක වීම
චපල හිතක් ඇති වීම... බ්ලා බ්ලා බ්ලා

අනේ ඉතින් මේක නම් මෝඩ කම ඇරෙන්න වෙන දෙයක් නෙවෙයිනේ. මොකද ඉතින් කැමති උනේ මුනේ තියෙන ලස්සනට මිසක හදවතේ ලස්සනට නෙවෙයිනේ. ඉතින් පස්සේ කාලෙක හදවත අවලස්සනයි කිය කිය අඬන එක අසාධාරණයි. නැද්ද මං කියන්නේ?
අනිත් එක, හදවත ලස්සන කෙනෙක් ලබන්න නම් තමන්ගේ හදවතත් ලස්සන වෙන්න ඕනේ (ඇත්තටම රැවටෙන අයත් නැතුව නෙවෙයි. මේ කියන්නේ එයාල ගැන නෙවෙයි). මුලින් ප්ලාස්ටික් වලට කැමැත්ත දීල පස්සේ හැබෑ හම් ඇට මස් නහර ඕනේ කියනවා නම්, එතන පොඩි කුහක කමකුත් තියෙනවා නේද? :D

ප ලි - බාර්බී ඩෝල් සින්ඩ්රෝම් කියන්නේ හැබෑම ලෙඩකි. ඕන අය ගුගල් සර්ච් කරලා හොයාගන්න.

කියන්න හැදුව දේ ගැන වැඩි දෙනෙක්ට තේරිලා නැහැ වගේ නිසා මම ඔන්න තව කැල්ලක් එකතු කළා -

Plastic Barbie: A fake, shallow, thin-minded person, with the looks and metaphoric ego of a Barbie doll, or, for a man, a Ken doll. (Urban Dictionary)

Bottom line is,
people who want Barbies (or Kens) will get Barbies. Thats perfectly fine. It is their choice. But then it is not fair to complain later that your Barbie is cold and heartless. After all, you were fully aware from the start that she was plastic!

Love ... at your own risk

2012-01-12T17:08:00.003+11:00

Photo belongs to Me.

Taken somewhere along the coast of Sorrento on a lovely Summer day in December, 2011.

Do click on the pic and see it at full size - you wont be sorry :)

අපි නොදන්න කප් කේක් - හෙවත් ස්පන්චි

2012-01-10T14:56:00.004+11:00

මම ගෙදර ඉන්දැද්දී, සමහර දවස් වලට හවසට ගේ ළඟ තිබුන බේකරියට ගිහින්, මොනවා හරි කන්න අරන් එනවා ගෙදර අයට. වැඩ ඇරිලා එනකොට සමහර වෙලාවට අම්ම කෝල් කරලා ත් කියනවා 'පුතේ කන්න මොනා හරි අරන් එන්න කියල'. ඉතින් ඔය 'මොනා හරි' කියල අම්ම කියන්නේ ස්පන්චි වලට කියල මම දන්නවා. අම්ම යි මායි දෙන්නම ස්පන්චි කන්න හරි හපනියෝ.

මොකක් හරි හේතුවක් නිසා ලංකාවේ කට්ටිය ස්පන්චි ස්පන්චි කිව්වට ලෝකේ ගොඩක් අය මේවට කියන්නේ 'කප් කේක්' කියල. නමින් කොහොම හැඳින්වුනත් ගොඩක් අය ආස කරන කෑමක් තමා මේ කප් කේක්. ඉතින් ආයි තව වැල් වටාරම් නැතිව අද මේ හදන්න කප් කේක් හදන හැටි කියන්නයි. මේ හදන්නේ චොකලට් කප් කේක් හොඳේ. නිකම් ප්ලේන් වැනිලා ඒවාට වඩා රසයිනේ.

ඔන්න ඕනේ කරන දේවල්: - කප්කෙක් 8 පමණ හදාගන්න පුළුවනි
කොකෝවා පව්ඩර් හොඳට පුරවපු මේස හැඳි 1
කිරි කෝප්ප 1 (නටන උණු වතුරේ කිරි පිටි මේස හැඳි 2 විතර දාල හදාගන්න. මේක රස්නෙන් තියාගන්න)
පිටි ග්‍රෑම් 175
බේකින් පව්ඩර් තේ හැඳි 2
බටර් ග්‍රෑම් 115
සීනි ග්‍රෑම් 200
ලොකු බිත්තර 2
වැනිලා තේ හැඳි 2
ක්‍රීම් ඔෆ් ටාටා පව්ඩර් තේ හැඳි 1/8 ක් විතර

උණු පිටි කිරි වල කොකෝවා කුඩු දියකරන්න. කැටි වගේ තියේ නම්, භාජනයක දාල ලිපේ තියල යන්තම් රත් කරමින් හැඳි ගෑවත් කමක් නැහැ. හැබැයි නටවන්න තරම් රත් කරන්න එපා.
බෝල් එකක ට පිටි, බේකින් පව්ඩර් සහ ක්‍රීම් ඔෆ් ටාටා එකට හලා ගන්න. පිටි වල ගුල්ලෝ නැහැ කියල හලන්නේ නැතිව ඉන්න එපා. මෙහෙම මේ ජාති 3 එකට හැලුවාම කේක් හොඳට පිපෙනවා කියල මම අත්දැකීමෙන් දැකල තියෙනවා. මේකට හේතුව හලද්දී පිටි අංශු හොඳට aerate වීමයි.
බටර් සහ සීනි හොඳට ක්‍රීම් වනතුරු ගහන්න. මේකට හෑන්ඩ් මික්සර් එකක් වගේ පාවිච්චි කරාට කමක් නැහැ. ඔය සවි ශක්තිය තියෙන කට්ටිය ඉතින් අතින් ගහන්න. :D
බටර් සීනි මිශ්‍රනෙට බිත්තර එකින් එක එකතු කරන්න.
වැනිලා ද ඒකට දමන්න. පිටි මිශ්‍රනේද එකතු කර, අන්තිමට කොකෝවා කිරි එකතු කර හොඳට හැඳි ගාන්න.
පිටි එකතු කරාව පස්සේ බීට් කරන්න මික්සර් එකක් පාවිච්චි කරනවා නම්, පරිස්සමින්, over beat වෙන්න දෙන්න එපා. එතකොට අර පිටි අංශු අතර හිර වුනු වාතය ඔක්කොම එලියට ගිහින් පිපෙන්නේ නැති වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. ~~දැන් ඉතින් මේ හදාගත්ත බැටර් එක උනත් කන්න පුළුවන්. හරි රසයි.~~
දැන් සෙන්ට්‍රිග්රෙඩ් 190 ට රත් කරපු අවන් එකක, යන්තම් බටර් ගාල ග්‍රීස් කරපු කප් කේක් කප්ස් වලට හදා ගත්තු මිශ්‍රනේ දාල විනාඩි 15 විතර බේක් කරන්න.
විනාඩි 15 ට වඩා යන්නත් ඉඩ තියෙනවා. නමුත් ඕනවට වැඩිය මේක බේක් උනොත් වේලෙනවා. ඒක නිසා හොඳම වැඩේ විනාඩි 15 කින් බලල, ඕනේ නම් තව ටිකක් තියන එකයි. දන්නවනේ බේක් වෙලාද නැද්ද කියල බලන හැටි? ඉරටුවක් හරි ගරුප්පුවක් හරි මැද්දට ගැහුවාම මුකුත් නොගැවී එලියට ආවානම් හරි.
දැන් ඉතින් ඔච්චරයි. දැන් තියෙන්නේ කප්ස් වලින් එලියට ගත්තු ස්පන්චි නිවුනාට පස්සේ ඕනේ නම් අයිසින් වලින් හැඩ කරගන්න එකයි...

ආ...තව එකක් මම මේ ව හැදුවේ සිලිකොන් බේකින් කප්ස් වල. සමහර විට ලංකාවෙත් දැන් මේවා ඇති. මේවල තියෙන විශේෂත්වේ ලෝහ බේක් වෙයා වල වගේ තෙල් බටර් ගාල ග්‍රීස් කරන්න ඕනේ නැහැ. නිකම්ම ගැලවෙනවා...ඒක නිසා ලේසි විතරක් නෙවි ඇඟටත් හොඳයිනේ:)

මුහුදෙන් එහා අර මොනවා පෙනේදෝ - ඇහැට නොපෙනෙන දේ දකින කැමරාව

2012-01-03T20:18:00.002+11:00

ලඟදි ගිය ට්‍රිප් එකකදී ගත්ත ෆොටෝස් හදද්දී මේ පහල තියෙන ෆොටෝ එක දිහා හොඳට බැලුවාම පොඩි අමුත්තක් පේන්න ගත්ත. බලන්නකෝ ඔයාලටත් පේනවද කියල... ෆොටෝ එකේ දකුණු කෙලවරේ ක්ෂිතිජය හරියට වෙන්න...

පේනවද නිකම් යාන්තම් skyscrapers වල චායාවන්?
මේක පැහැදිලි කරන්න පාට අයින් කරාම මෙන්න මෙහෙම පේන්න ගත්ත...

හරි පුදුමයි නේ..මුහුදින් එහා බිල්ඩින් පේන්නේ කොහොමද? ටිකක් වෙලා ගිහාම තමයි මට තේරුනේ.
අපි ගියේ වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයේ සොරෙන්ටෝ කියන හරියට. මේකේ සිතියම දිහා බැලුවම හිතාගන්න පුළුවනි මෙහෙම පේන්නේ කොහොමද කියල......

Image from Google Maps

හැබැයි මට තාම මේ ෆොටෝ එක ගත්ත තැන හරියටම මතක නැති නිසා හිතාගන්න බැහැ මේ පේන්නේ කොයි හරියේ බිල්ඩින්ද කියල...

ජීවන යාත්‍රාව පදවන ඔබ සැමට ...

2012-01-02T19:00:00.000+11:00

කුනාටු පිරී සාගරේ පුංචි නැවක් යන්නා

නැවියා බෝ පරිස්සමින් එය පදවන්නා

එය පදවන්නා...

නැවියා බෝ පරිස්සමින් එය පදවන්නා

අලුත් කිව්වට මේකත් තවත් එක දවසක් විතරයි. ඒත් ජීවිතේ අලුත් කරගන්න හොඳ අවස්තාවක්...
ඕගොල්ලෝ හැමෝටම සුභම සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා!

වෙජිටබල් පේස්ට්‍රි හදන හැටි

2011-12-29T18:38:00.000+11:00

මම මේක බලාගත්තෙත් නෙට් එකේ රෙසිපි බ්ලොග් එකකින්. හරියටම කිව්වොත් මෙන්න මෙතනින්. ඉතින් ඕක චුට්ටක් වෙනස් කරලා, සිංහලෙන් දාන්නයි යන්නේ.

මුලින්ම මේක මම හැදුවේ යාලුවෙක්ගෙ උපන් දිනේකට. කෑව හැමෝම ගොඩක් ආස උන නිසා එදා ඉඳන් මම කට්ටිය එකතු වෙන පාටි, ට්‍රිප් වලට මේක හදනවා.

මේකේ ෆිලින් එකට එළවලු විතරක්ම දාන නිසා මස් මාළු කන්නේ නැති අයටත් කන්න පුළුවනි. ඔන්න දැන් මුලින්ම කියන්නේ, මේ තියෙන්නේ පේස්ට්‍රි එක ඇතුලට දාන ෆිලින් එක විතරයි. මෙහෙම පේස්ට්‍රි වලට කියන්නේ පෆ් පේස්ට්‍රි කියල. පෆ් පේස්ට්‍රි එක හදන එක මහා පන යන වැඩක්. මම එකම එක පාරක් හදල තියෙනවා ලංකාවේදී, ඒ මම කැම්පස් යන දවස්වල. අම්මේ එදා පේස්ට්‍රි එක හොඳට ආවත් ඒක හදල මගේ පණ ගියා. ඉතින් මෙහෙ නම් රෙඩි මේඩ් පෆ් පේස්ට්‍රි ශීට් කඩෙන් ගන්න තියෙනවා. මට කවුද කිව්වා ලංකාවෙත් සුපර් මාකට් වල දැන් තියෙනවා කියල. ඉතින් අඬුව තියෙද්දී මොකටද අත පුච්චගන්නේ ළමයි? ඔය කීල්ස් එකක් හරි කාගිල්ස් එකක හරි ෆ්රෝසන් ෆුඩ් සෙක්ෂන් එකට ගිහින් බලන්න මේ ශීට් තියෙනවද කියල. ඕනෙම නම් ඉතින් ඔච්චර අමාරුවක් තියෙනවා නම් පෆ් පේස්ට්‍රි හදන හැටිත් පස්සේ දාන්නම් :)

ඕන කරන දේවල් :
තම්බල කොටු කොටු වෙන්න කපා ගත්ත එළවලු කෝප්ප 1 (ඕනෙම එළවලු වර්ගයක් ගන්න පුළුවනි. අල, කැරට්, ග්‍රීන් පීස්, ගෝවා මල්, බෝංචි ... ඕනෙම දෙයක්)
දිගට කපා ගත්ත ලොකු ලුණු ගෙඩි 2
කපාගත්ත තක්කාලි ගෙඩි 2
අවු මිරිස් කරල් 2 ක් (තම තමන් මිරිස් කන හැටියට මේක අඩු වැඩි කරගන්න)

කොත්තමල්ලි කුඩු මේස හැඳි 1
සුදුරු කුඩු තේ හැඳි 1
මිරිස් කුඩු තේ හැඳි 1 (මේකත් තමන්ට ඕනේ හැටියට)
ඉඟුරු සුදු ලුණු සම සමව හොඳට තලලා තේ හැඳි 1
කරපිංචා කොළ ටිකක්
තෙල් මේස හැඳි 1
ඕනේ හැටියට ලුණු

තෙල් ටික රත් කරලා ළූණු තෙම්පරාදු කරගන්න. ඒකටම කරපිංචා, කොත්තමල්ලි කුඩු, සුදුරු කුඩු, සහ මිරිස් කුඩු දාන්න. තත්පර 30 විතර බැදගන්න
ඉඟුරු සුදුලුනු එකතු කරලා විනාඩියක් විතර බැදගන්න
මේකටම තක්කාලි සහ අවුමිරිස් එකතු කරලා මිශ්‍ර වෙනතුරු බදින්න
අන්තිමට තම්බල කපපු එළවලු ටික එකතු කරන්න
රසේ හැටියට ලුණු දාන්න
මේ මිශ්‍රණය පියන නොවසා විනාඩි 5 ක් විතර උයාගන්න ඕනේ. අන්තිම රිසල්ට් එක ටිකක් තෙතමයක් සහිත, ඒත් දියාරු නැති එකක් වෙන්න ඕනේ.

දැක්ක නේද ලස්සනට හරි ගානට එළවලු කොටු කපල තියෙන හැටි :D

දැන් ඉතින් ඔච්චරයි. ඕක හදන්න පටන් ගන්න කොට මම අර ක්ෂණික පේස්ට්‍රි ශීට් 2 ක් ෆ්රීසර් එකෙන් එලියට අරන් තියනවා සීතල යන්න. මේවා ගොඩක්ම සීතල ගියත් බැහැ - එතකොට නිකම් චොර ගතියක් එනවා. ඉතින් මේක හදල ඉවර වෙද්දී ගානට පේස්ට්‍රි ශීට් ඩිෆ්රොස්ට් වෙනවා. ඊට පස්සේ මේ හදාගත්ත පිරවුම මැද්දට තියල තමන්ට කැමති හැඩේකට පේස්ට්‍රි කපාගෙන සෙල්සියස් 200 කට රත් කරපු අවන් එකක විනාඩි 25 විතර බේක් කරගන්න තමයි තියෙන්නේ...
ආ තව එකක් පිරවුම තියල නවද්දී දාල වල මම නම් බිත්තර කහ මද ගානවා ඇලවෙන්න. ඒ බිත්තරේම සුදු මද අවන් එකට දාන්න කලින්, නවාගත්ත පේස්ට්‍රි මතු පිට ගෑවාම ලස්සන නිමාවක් එනවා.

දැන් ඕනෙනම් ඔය මිශ්‍රණය හදල එකත් එක්කම තම්බල කපපු බිත්තර පලු උනත් තියන්න පුළුවනි. ඒ වගේම මේවා බේක් කරද්දී තෙල් කඩදාසියක් බේකින් ට්‍රේ එකේ තියල ඒක උඩ තියල බේක් කරන්න අමතක කරන්නත් එපා....

හිරු එළියෙන් උපන් හීන

2011-12-27T19:09:00.000+11:00

බලන්න කාලය යන හැටි... මතකද ඒ වසන්තය? හරියට අද ඊයේ වාගේ.

හිරු එළියෙන් උපන් අපේ හීන වල තිබුනේ එකම පාට.

ඒ දවස්වල පායපු මීදුම් දේදුනු වගේ ම

ඒ පාටත් මැකිලා ගිහින් දැන්.

රතු පෑනෙන් වැරදි දාපු

සිහි සටහන් පෙරලන කොට,

විස්තර කරන්න බැහැ දැනෙන
මේ සොඳුරු වේදනාව...ශබ්දකෝශයේත් නැහැ වචනයක්.

කමක් නැහැ යාළුවේ ඉතින්...

මලේ සුවඳ ඔයා ළඟ තියාගන්න ආදරෙන්

නපුරු කටු විතරක් මම ගන්නම්

ඔයා වගේ කෙනෙක් හිඳීවිනේ තවත්, කොහේ හරි ...

You know how the time flies

Only yesterday was the time of our lives

We were born and raised in a summer haze

Bound by the surprise of our glory days

I hate to turn up out of the blue uninvited

But I couldn't stay away I couldn't fight it

I had hoped you'd see my face

And that you'd be reminded that for me it isn't over

Nothing compares

No worries or cares

Regrets and mistakes they're memories made

Who would have known how bittersweet this would taste?

Nevermind I'll find someone like you

I wish nothing but the best for you too

Don't forget me I beg

I remember you said

"Sometimes it lasts in love

But sometimes it hurts instead"

Sometimes it lasts in love

But sometimes it hurts instead

The photo belongs to me. I clicked it sometime back during the summer of '10 on my way to uni. Song belongs to the wonderful Adele. Lyrics are from her beautiful song Someone Like You.

අයි ලව් යු - කොන්දේසි සහිතයි!

2011-12-22T19:00:00.001+11:00

ඔය උඩ තියෙන එක මට හම්බුනේ මගේ උපන් දිනේට පොඩිත්තෙක්ගෙන්. මම දැකල තියෙන අවංකම ලවු ලෙටර් එක තමයි ඔය. ඇත්තටම කොන්දේසි විරහිත සඳ එලිය සේ අචින්ත්‍ය අරකද මේකද ඔය ඔක්කොම තියෙන්නේ සාහිත්‍යයේ විතරයි. හැබෑ ලෝකේ තියෙන ආදරේ කොන්දේසි සහිතයි. ටිකක් ආත්මාර්තකාමීයි. ඒක තමයි ඇත්ත.
පොඩි ළමයි බොරු කියන්නේ නැහැ කියන්නේ මෙන්න මේකයි...

...'Animals and children tell the truth, they never lie
Which one is more human
There's a thought, now you decide '
~ Animal Song by Savage Garden

ඉර හඳ මොකටද අපේ ලෝකයට...

2011-12-19T17:32:00.000+11:00

මේ ගෙවී යන්නේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ග්‍රීෂ්ම ඎතුවයි. තවම දෙසැම්බර් නිසා ග්‍රීස්මය ලැබුවා විතරක් නිසා ඉදිරියට තව සැහෙන්න රස්නය වෙන්න පුළුවන්. කිසිත් වැදගැම්මකට නැති සමර් නාමයක්වත් නැති පහුගිය අවුරුද්දේ සීතල ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේද උපරිම උෂ්ණත්වය 40 ට ගියා. මේ පාර නම් හැබැයි රස්නය වැඩි වන ලකුණු පෙනෙන්න තියෙනවා.
කොහොම උනත් මම නම් සීතලේ ගැහෙනවාට වඩා රස්නේ දැනෙන්නට ඉර එලිය හොඳට තියෙනවට කැමතියි. මට කොහොමත් සීතල වැඩියෙන් දැනෙන ඇබ්නෝමල් ගතියක් තියෙනවා. හික්ස්. ඉතින් වින්ටර් එකේ ඇඳුම් හතරක් විතර ඇඳගෙන මෆ්ලර් ඉයර් මෆ්ස් ග්ලවුස් බූට්ස් ඔය ඔක්කොම දාගෙන මිසක් මට නම් එලියට බහින්න බැහැ. ලස්සන ඇඳුමක් වත් අඳින්න නැහැනේ. අනේ ඊට වඩා මේ රස්නේ කාලේ මට දාහෙන් සම්පතයි.

ඊයේ මම යාලුවෝ දෙන්නෙකුත් එක්ක ගියා ප්රෙස්ටන් මාකට්. ඒක හරියට අපේ ලංකාවේ ලොකු පොලක් වගේ. හැබැයි සාපේක්ෂව පිරිසිඳුයි සහ ක්‍රමානුකුලයි කියන්න පුළුවනි. එක එක ජාතියේ එළවලු, පලතුරු, මස් මාළු... තව එක එක රටවල කෑම ජාති... ඔය ගොටුකොල, කන් කුං, පොලොස් එහෙම ගන්න ඕනේ නම් මෙහෙට තමා අපි යන්නේ. සති අන්තෙට නම් ගොඩක් සෙනග එන තැනක්, නමුත් සතියේ දවස් වලට එච්චරම නැහැ. ඒ තියෙද්දිත් අපිට ඊයේ පාකින් ස්පේස් එකක් හම්බුනේ නැහැ. පාර පැනල එහා පැත්තේ තමා පාක් කරන්න උනේ. ඉතින් කාර් එකෙන් බැස්ස ගමන්...අම්මෝ ලංකාවට ගියා වගේ රස්නේ! වෙනසට තියෙන්නේ වැඩිය දාඩිය දන්නේ නැහැ. මට නම් ඉතින් හරි සතුටුයි!

යාලුවෝ දෙන්නට එයාලගේ බඩු ගන්න කියල මම මගේ ලිස්ට් එක ගන්න වෙන්වුනා. මට ඉතින් ඔය මහා ලොකුවට එළවලු මාළු අරන් වැඩක් තියෙනවය. මම විතරනේ කන්න ඉන්නේ. ඉතින් මම හැමදාම මාළු ගන්නකොට ඒ මනුස්පය නෝන්ඩි දානවා මේ චුටි මාළුවා විතරද ගන්නේ කියල. එයා නම් කියයි. කිලෝ ගණන් අරන් ඒවා ෆ්‍රිජ් එකේ ගල් වේවි තියෙයි ඊට පස්සේ. මම ඉතින් ඔය නෙක්ටරින් ගෙඩි 2-3 ක්, පාස්නිප් අලයක්, ගොටුකොල මිටියක්, මාලුවෙක් එහෙම අරගෙන පැය භාගයක් යද්දී බඩු ටික අරන් ඉවර කරා. මේ වෙනකොට හොඳටම දවල් වෙලා මට මාරම බඩ ගිනියි. බෑග් උස්සන් ඇවිද්ද නිසා මහන්සිත් එක්ක. ඊටත් වඩා හවසට කැම්පස් ගිහින් වැඩ කරන්නත් තියෙනවා. වැඩ මතක් උනාම මගේ ඔලුවත් රිදෙන්න ගත්තා...

මේ මාකට් එකේ තැන තැන කඩ පේලි මැද්දට වෙන්න මිනිස්සුන්ට වාඩි වෙන්න හදල තියෙනවා. සති අන්තෙට නම් මේකේ හරි මැද තියෙන පියානෝ එක වාදනය කර කර සින්දු කියන කට්ටියත් එනවා. හැබැයි ඉතින් එදා නම් නැහැ.
එපා වෙලා බඩගින්නේ යාලුවෝ එනකන් ඉන්දැද්දී ළඟ තිබුණු ඩෝ නට් වෑන් එකෙන් උණු ජෑම් ඩෝ නට් එකකුත් අරන් මං ගිහින් වාඩි උනා අර බංකුවක.

මෙන්න ටික වෙලාවක් යද්දී කවුද මගේ අතින් අදිනවා.
බැලින්නම් ලස්සනම ලස්සන සුදු පැටියෙක්. අවුරුදු 2 ක් වගේ ඇති. රෝස පාට චබී මුණයි, රත්තරන් පාට කැරලි කොන්ඩෙයි නිසා එයා ඇත්තටම බෝනික්කෙක් වගේ. සපත්තු දෙකත් ගලවාගෙන මොනාදෝ කිය කිය හිනා වෙනවා...

මේ චුටි බබාට මොනවා හිතෙනවා ඇත්ද මට හිතුන. මට මොහොතකට එයා වෙන්න ඇත්නම්! හෙට දවසේ කරන්න තියෙන වැඩ අමතක කරලා ඔලුව සැහැල්ලු කරගෙන එයා වගේ හිනා වෙන්න ඇත්නම්!

මේ බබාට නම් මේ මාකට් එක හරිම ලස්සනට පේනවා ඇති...

නත්තල් ළඟ නිසා මාකට් එක සැරසිලි වලින් දිලිසෙනවා. එක එක පාට, එක එක ජාතියේ මාමල නැන්දලා ලොකු මලු පුරවන් එහෙ මෙහෙ යනවා. ඒ මැද නත්තල් සීයල. සීයල කීවට නත්තල් මාමලානේ මේගොල්ලෝ... අර පිනි මුව අං තට්ටුවක් දාගත්තු නැන්දෙකුත්! ශා එයා ගාව රතු කොළ අං තට්ටු ගොඩයි.
ඇයි එතකොට මේ තියෙන කඩ වල බඩු! කහ රතු කොළ තැඹිලි එක එක පාට එළවලු පලතුරු! අර සෙල්ලම් බඩුත් තියෙනවා. මේ ළඟ ඉන්න නැන්දගේ අතේ මොකද්ද මේ? වටේ සීනි කැට තැවරිච්ච, මැද රතුම රතු ජෑම්! හරිම සුවඳයි... අර අතන ඉන්නේ අයිස් ක්‍රීම් දෙන මාමල වගයක්. මං වගේ බබාලා ගොඩයි එතන.
ආ මේ මොනාද මේ බෝල බෝල හැමතැනම පා වෙන්නේ? අර අතන ඉන්න මාමගේ කටින් නේ මේ බෝල එන්නේ බොලේ! අල්ලන්න ඕනේ මාත් මේ බෝලයක්! මගේ මමීට ගිහින් දෙන්න පුළුවන්. අහ් කෝ ඒවා ඇල්ලුවාම නැති වෙනවනේ...හලේ හරි ශෝක් මේ බෝල සෙල්ලම...

පොඩි කාලේදී බලන් හිටියේ ලොකු වෙනකම්. ලොකු වෙලා රට රටවල යන්න, පොත්වල ටී වී එකේ දැකපු දේ කරන්න ලොකු ආසාවක් තිබුනේ. ඒත් දැන්... හැමදාම පොඩි ළමයෙක් වෙලා ඉන්න තිබුන නම් කොච්චර හොඳද?

ඉර හඳ මොකටද අපේ ලෝකයට
අපේ සිනා කන් බැබලෙනවා
රෑ කළ අහසේ දිදුලන තරු ලෙස
ප්‍රාර්ථනා මල් පුදිනවා

මිණි මුතු අතරේ නොරැඳෙන දෑසේ
කැට කැබලිති රන් මතු වෙනවා
සක්විති රජවරු අප අතරේ නැත
කව හෝ දවසක රජ වෙනවා
දුක සංකාවන් නැති ලස්සන සිහිනේ
රෑ දාවල් අපි හිනැහෙනවා
ලෝකෙම ඇහැ ළඟ දකින්න හිතුනම
දෑස පියාගෙන නිදියනවා...

Miss Congeniality? I'd rather be Miss Originality

2011-12-16T01:30:00.002+11:00

At some point in your life you got to face yourself. Like, you got to look in that mirror and see your face. Of course I realize that some fortunate people out there are born knowing themselves inside and out. These are the girls you meet in school who are eternally smiling - even when they've forgotton to do their homework. These are the people who are so confident with theselves, that they are not afraid to play the fool and look silly.

I have always envied those who can so effortlessly be silly. 'Cause they sure look as if they're having a ball. To be able to do that requires confidence. I know that now.

It's amazing how liberating it is to feel that its OK to be laughed at. To know that you don't always have to be perfect, that you cant always please everyone.

The world out there is harsh and judging, there's no doubt about that. But then, so what?
As long as you know that you're doing the right thing, does it matter what the world thinks? They would want you to conform to their ideals, but really who are they to tell you what you should and should not do?

Just because I am geeky, does that make me weird? Just bcause I am humble, that doesn't give you the right to walk all over me. Just because I am shy, that doesn't mean I don't have feelings too.
So I am a girl who likes laser tag, and math, and programming. So what? I'm sorry I cannot conform to your perfect witty charming accomplished female ideal.

But I don't care now.

Because you see, while you're worrying and criticising people, you fail to see their beauty that lies within. So it is your loss.

Life is not a frikking popularity contest.

PS. Photo was taken from here. It shows Nicole, one of my favourite antm s.

ජීවන වෙරළේ මතක රොඩු ළඟ...

2011-12-13T22:49:00.001+11:00

යෞවනේ දිවි තක්ෂිලාවේ ප්‍රේමයේ මනකෘත කෙරූ

සිහිනයේ මංමුලාවේ සුවඳකි මා හිරකෙරූ

මතකයේ ඈතින් ...

මතකයේ මෑතින් ....

මතකයේ මෑතින් හිඳ.. මතකයේ ඈතින් හිඳ

මතකයේ ඈතින් හිඳ... බලා සිටිනා ජීවිතේ.. මුළු ජීවිතේ...

මතකයේ මෑතින් හිඳ...ලියා තිබුනා හදවතේ.. ගොලු හදවතේ...

ගොලු හදවතේ... මුළු ජීවිතේ... ගොලු හදවතේ...

Photo taken on the shores of Dove Lake, Cradle Mountain, Tasmania

Song belongs to Kasun

When everything's made to be broken

2011-12-13T10:50:00.001+11:00

Sooner or later everything breaks.

And then, there's just the pieces.

Photo taken somewhere along the Great ocean road, VIC, sometime in the summer of 2010

ලටෙක් ජරමර - එක්සෙල් වල වගු ලේසියෙන් ලටෙක් කරන හැටි : Excel to Latex

2011-12-08T18:38:00.001+11:00

විශ්ව විද්‍යාල වල ඉගෙන ගන්න අය ගොඩ දෙනෙක් ට ඕනේ වෙන එකක් තමයි ලටෙක්. විශේෂයෙන්ම පර්ශේෂණ වාර්තා, ගවේෂණ ලිපි, නිබන්ධන එහෙම ලියද්දි ගොඩක්ම ප්‍රයෝජන වත් වෙනවා. වින් වර්ඩ් වලට වඩා මේ වගේ දිගු ලියමන් ලියද්දි මම නම් කැමතිම ලටෙක්. අනිත් එක, ගණිත සුත්‍ර, සියුඩෝ කෝඩ් එහෙම ලියද්දි ලටෙක් වල පහසුකම් වැඩියි. නිමාවත් ලස්සනයි.
වැඩේ තියෙන්නේ, පර්යේෂණ කරද්දී ගොඩක් වෙලාවට අපිට දත්ත සටහන් කරන්නේ එක්සෙල් ටේබල් එකනේ. මේවා සාමාන්‍යෙන් සැහෙන කොලම්න්ස් තියෙන ලොකු ටේබල්. මේවගේ ගබඩාවෙන දත්තත් දශම ස්ථාන කිහිපයක් තියෙන ටයිප් කරන්න වෙලා යන දත්ත. ඉතින් මේවා ලටෙක් ෆයිල් එකකට මුල ඉඳන් දානවා කියන්නේ පණ යන වැඩක්.
මේකට පහසු විසඳුමක් ගැන තමයි මේ:

මේ excel2latex. මේකෙන් ස්වයංක්‍රීයව එක්සෙල් ටේබල් එක ලටෙක් කෝඩ් එකට පරිවර්තනේ කරලා දෙනවා.
මෙන්න මෙතනින් බාගන්න පුළුවනි.

එක්සෙල් 2007 නම් මේක ස්ථාපනය කරන්න ටිකක් වට වන්දනාවේ යන්න ඕනේ. ඔයාලට එක්සෙල් වල 'Addin' ටැබ් එක පෙන්නේ නැත්නම් තමයි මෙහෙම වෙන්නේ හොඳේ. ඒකට කරන්න ඕනේ බාගත්තට පස්සේ එක්සෙල් වල අර උඩම වම් කෙලවරේ තියෙන ඇරෝ එකෙන් 'customize quick access toolbar' වෙත ගිහින්-> More Commands

ඊට පස්සේ 'Addins' පෙන විදියට මෙහෙම හදාගන්න.

දැන් එක්සෙල් වල උඩම වම් කෙලවරේ මෙහෙම කොළ පාට බට්න් එකක් පෙනේවි.

දැන් මේ බටන් එක ක්ලික් කරාම එන ඩයලොග් එකේ 'Browse' ගිහින් ඔයාල අර බාගත්ත Excel2Latex.xla ෆයිල් එක Addin එකක් හැටියට ස්ථාපනය කරගන්න පුළුවනි.

මගේ නම් ටැබ් එකේ මේක පෙන්න ගත්තේ Excel restart කරාම. කොහොම හරි අන්තිමට මෙහෙම පෙනේවි:

බලන්න මේ වගේ එක්සෙල් වගු ටොන් එකක් විතර

හරිම ලේසියෙන් ලටෙක් කර ගන්න පුළුවන්!

මේ තියෙන්නේ ඔය උඩ පේන වගුවට අදාළ ඔටෝ හැදුන ලටෙක් කෝඩ් එක:

% Table generated by Excel2LaTeX from sheet 'Latex'
\begin{table}[htbp]
\centering
\caption{Add caption}
    \begin{tabular}{rrrrrrrrrrr}
    \toprule
          & Total(ms)     & Tp    & Td    & Tj    & Tc    & Ts    & Tr    & \#Stolen & \#Done & Speedup \\
    \midrule
          & 39373 & 64    & 3     & 22    & 29098 & 94    & 105   & 11    & 26    & 0.846545 \\
          & 30474 & 52    & 2     & 60    & 30076 & 106   & 52    & 12    & 27    & 1.095262 \\
          & 31265 & 54    & 3     & 29    & 30799 & 167   & 41    & 12    & 27    & 1.057924 \\\hline
    AVG   & 33704 & 56.66667 & 2.666667 & 37    & 29991 & 122.3333 & 66    & 11.66667 & 26.66667 & 0.99991 \\
    \bottomrule
    \end{tabular}%
\label{tab:addlabel}%
\end{table}%

ඔයාලට තියෙන්නේ ඔය කෝඩ් එක තමන්ගේ ලටෙක් ෆයිල් ඒකට කොපි කර ගන්නයි. :)

හිට්ලර් අප හැර ගියේය - අහෝ දුකකි ඉරකි තිතකි!

2011-11-30T15:01:00.001+11:00

හිට්ලර් යනු මා සිටිනා විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රසිද්ධ පොරකි.
එහෙත් ඔහු කවුද කින්ද මන්ද කියා කවුරුත් දන්නේ නැත. ඔහු පොරක් වන්නේ විශ්ව විද්‍යාලයේ රහස් බාගැනීමේ ජාලයේ ටෙරා බයිට් විසි පහක් පමණ වැඩිම අන්තර්ගතයක් බෙදා ගෙන සිටි නිසාය. සිංහලෙන් කියනවා නම් ෆයිල් ෂෙයාරින් නෙට්වර්ක් එකේ වැඩිම කන්ටෙන්ට් එකක් තිබ්බේ ඔහුගේය.

එය රහස් බාගැනීමේ ජාලයක් වන්නේ බුද්ධිමය දේපල නීති ක්‍රියාත්මක වන මේ රටේ චිත්‍රපටි, රුපවාහිනී කතා මාලා, පරිගණක මෘදුකාංග ආදිය මෙසේ නිකම් බා ගැනීම තහනම් නිසාය. කැම්පස් එකේ ජාල පරිපාලකවරු නට අසු වුනොත් මෙය වැහෙනවාය.
මෙම ජාලය ක්‍රියාත්මක වන්නේ කැම්පස් එක ඇතුලේ පමණි. එසේ හෙයින් මෙයින් වැඩ ගත හැකි වන්නේද විශ්ව විද්‍යාල භූමිය තුල නේවාසිකාගාර වල ඉන්නේ නම් පමණි.

එක දිනක් ගොනු බෙදා ගැනීමට ලොග් වන විට හිට්ලර් අපුරු පණිවුඩයක් හැමෝටම පෙනෙන ලෙසට දමා තිබුණි :
'ෆ්‍රී මුවීස් බාගන්න සිස්ටම් එක මොකද්ද කියල කැම්පස් ලයිබ්රි එකෙන් අහන්න තරම් මොලයක් නැති ගොන් හරකුනේ, කැම්පස් ඇවිල්ල වැඩක් නැහැ. ගෙදෙට්ටම වෙලා හිටු!' - [ 'ඩෝන්ට් බී අ f****** ඉඩියට්' ලෙස සුද්ද සිංහලෙන්ම පටන් ගෙන තිබුණු එහි සැර බාල පරිවර්තනයක් මෙහි දැම්මෙමි :) ]

කෙසේ නමුත් පසු ගිය දිනෙක හිට්ලර් සදහටම අපෙන් වෙන්වී ගියේය.
ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොව ඔහුගේ උපාධිය හමාර කොට ගම රට බලා ගිය නිසාය. ඔහු යන බව කියා මෙසේජ් එකක් දා තිබුණු බැවින් පසු ගිය මාසය තුල කට්ටිය ම හිටු කියා ඔහුගෙන් පුලු පුළුවන් දේ බා ගැනීමේ මහා සංග්‍රාමයේ යෙදුනෝය. මම තුමියගේද හාඩ් ඩිස්ක් කට්ටටම පිරී ඉතිරී ගියේ රටේ නැති චිත්‍රපටි, ටී වී සීරීස් වලිනි.

කිසිදා නොදුටු හිට්ලර්, නුඹට සුභ පතමි! මේ කර ගත් මහා පුණ්‍ය කර්මයෙන් ලබන ආත්මයේදී මහා හාඩ් ඩිස්ක් රාජයෙක් වී උපදීවා යයි පතමි!

නාඳුනනා දෑසක් නිවී නිවී දිලිසුනා මොහොතක්

2011-11-28T22:58:00.001+11:00

එක දවසක් හැන්දෑවක කණාමැදිරි එළි පාරක
මං හෙව්වා තරු කැටයක්
මං හෙව්වා තරු කැටයක්
නිල් පාටින් පායා දිළෙන
නිල් පාටින් පායා දිළෙන.....

සිහිනයක ගිලී මා සිටියා
කවුරුදෝ විත් දොර බිඳිනා විට
සුළං පොදක් වත් ඇරුනු දොර පියනින්
ආවා නම් සිහිනයේ සුව අරන්
නාඳුනනා දෑසක්
නිවී නිවී දිලිසුනා මොහොතක්

සුහද ආරාධනාවක් අරන්
ඈ ඇවිත් දොරකඩට...
පවන් පොදකට වත් ඉඩක් ආ නොයෙද
අවකාශයම වසාගෙන ඈ සිටිනා විට මා අසල........
ඈ සිටිනා විට මා අසල...

මා අසල ලැගුම්ගනු පෙරාතුව
මා තුලට මොහොතකට එබුනා නම්
පැහැදිලිව දකින්නට තිබුනා
මා තුලම මා නොවන
පිටස්තරයකු සිටිනා වග
ඔබේ.. පෙම මා හටද
මා නොවන ඒ අමුත්තා වෙතද?
ඔබේ.... පෙම මා හටද
මා නොවන ඒ අමුත්තා වෙතද?

ඉස්කෝලේ අටේ, නවයේ පන්තියේදී වගේ ඉන්දෙද්දී ටී වී එකේ ගිය ටිකක් අමුතු කතාවක සින්දුවක් මේක. කතාවේ නම මතක නැහැ. කතාවේදී නම් අතුල අධිකාරි එක්ක පොඩි බබෙකුත් මේකේ කෑල්ලක් කියනවා මම හිතන්නේ...
නිකම්ම මොකක් හරි කතාවක් කියනවට වඩා ටිකක් හිතන්න දෙයක් තියෙන මේ වාගේ සිංදුවල මට හරිම අපුර්වත්වයක් දැනෙනවා.

මෙන්න අහලම බලන්න

Why do some people speak in code?

2011-11-22T19:24:00.001+11:00

Seriously people.
As far as I am concerned, language is there to communicate. That is, to make people understand you.

Oh I have nothing against people who use acronyms.

No, this is about people who almost tell you something, while looking as if they mean something else, and then say something utterly incomprehensible. And then when asked to explain them selves, they will smile in an infuriating way, and say No, they didn't really mean anything by it.

huh?
didn't really mean anything?
then why did you go to all that length to say it mate?

Moronness overload.

It's no use pretending to be coy, because I can tell when you're lying. Unfortunately, I ain't no Sookie Stackhouse and cannot read your mind. So although I know that you're lying, I don't know why you're lying.

I wish people would just be honest and say what they mean and mean what they say. The world would be a much better place.

PS : Sookie picture from here.

හාමුදුරුවොන්ගේ බර්ත් ඩේ පාටි එක...

2011-11-10T20:53:00.002+11:00

මේ දවස් වල බෞද්ධ ජනතාව ඉන්න හැම රටකම වගේ කටින පින්කම් පැවැත්වෙන කාලේ.

මගේ දැනීමේ හැටියට, කටින පිංකම පැවැත්වෙන්නේ වස් විසීමේ නිමාව සනිටුහන් කරන්නයි.

වස් කාලය කියන්නේ වහින කාලෙනේ. ඉස්සරම බුදු හාමුදුරුවෝ ඉන්න කාලේ, හාමුරුවො ස්ථිර වාසස්ථාන වල පදිංචි වෙලා හිටියේ නැහැලු. ගමින් ගමට පිඬු සිඟා වදිමින්, ගහක් යට වගේ තාවකාලික තැනක තමයි වැඩ ඉඳල තියෙන්නේ. නමුත් ඉතින් මේ විදියට ගස් යට ඉන්න බැහැනේ ධාරානිපාත වැහි වහින කාලෙට. ගංගා උතුරලා පාරවල් කැඩිලා මඩවෙලා යටවෙලා යන නිසා පිඬු සිඟා වදින්නත් බැහැ.
ඉතින් මේ වැහි කාලේ කොහේ හරි ස්ථිර වාසස්තානෙක වැඩ ඉන්න බුදු හාමුදුරුවෝ අවසර දීල තියෙනවා. ඒකට තමයි වස් විසීම කියන්නේ. මෙහෙම වැසි කාලේ චන්ද්‍ර මාස 3 ක් වෙනකන් තිබිල තියෙනවා (ඉන්දියාවේ - සාවත්ති පුර පැත්තේ වෙන්නැති...). මේ මාස 3 ඉවර වුනාට පස්සේ තමයි 'කටින උත්සවය' සමරන්නේ.

ඉතින් ඉන්දියාවේ වස් කාලේ නෙවිනේ අනිත් රටවලට වහින කාලේ. උදාහරනෙකට ඔස්ට්‍රේලියාවට වහින්න පටන් ගත්තේ දැන්. අනිත් එක ඉතින් එකම රටෙත් වහින ඍතුව වෙනස් වෙන්න පුළුවන් තැනින් තැනට. නමුත්, බෞද්ධයෝ ලෝකේ හැම තැනම සම්ප්‍රදායක් වශයෙන් එකම කාලෙට තමයි කටින උත්සවය සමරන්නේ.

ඉතින් පහුගිය සති කීපෙදී ඕස්ට්‍රේලියාවේ කටින උත්සව 2 කට සහභාගී වෙන්න ලැබුන. එකක් නම් ලංකාවේ පන්සලක. ලංකාවේ විදියට තමයි. ඒක පුරුදුයිනේ. ඒක නිසා අනිත් උත්සවේ ගැන ලියන්නම්.

අනිත් කටින පිංකම තිබුනේ තායි පන්සලක. පන්සලක් කිව්වට ඒක ආරණ්‍යය ක්. බෝ ගහක්, පිළිම ගෙයක්, චයිත්‍යය ක් එහෙම නැහැ. මෙල්බන් ඉඳල පැය 1.5 විතර දුරින් - කි මි 100 කට කිට්ටු දුරකින් තියන්නේ. 'බෝධිවන ආරණ්‍යය' තමයි නම. කඳුකර, සෑහෙන්න ජන ශුන්‍ය පැත්තක තියෙන නිසා හරිම නිස්කලංකයි. නිකම් කැළෑ ප්‍රදේශයක් වගේ. ගොඩ දෙනෙක් අහල තියෙන අජන් චා හාමුරුවන්ගේ ගෝල පිරිසකගෙන් පැවත එන ථෙරවාද සම්ප්‍රදායේ ආරණ්‍යය ක්. මෙහෙ ඉන්නේ වනවාසී හාමුදුරුවෝ. ඉතින් ගිහියෝ එක්ක කතාවක්, වැඩි සම්බන්ධයක් නැහැ. නමුත් ඕනේ කෙනෙකුට දවල් දානේ පිළිගන්වන්න පුළුවනි. ලංකාවේ හාමුදුරු කෙනෙක් නම් මම තාමේ මෙහෙ දැකල නැහැ. නමුත් කලින් වැඩ හිටිය කියල අහල තියෙනවා. ඕස්ට්‍රේලියානු, බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික හාමුදුරුවෝ තමයි වැඩියක් දැකල තියෙන්නේ.

මෙන්න බෝධිවන ආරණ්‍යයේ පින්තුර ටිකක් :

මේ තමයි ඈතින් පන්සල පෙන විදිහ

ධර්ම ශාලාව


පන්සලට එන පාර

පන්සල ඇතුලේ තියෙන පිළිමේ සහ චුටි විල

මල්...

තව මල්...


සහ තවත් මල් :)

ඔය පලවෙනි පින්තුරේ පේන කැලෑවෙන් වැහිච්ච කඳු වල තමයි හාමුදුරුවන්ගේ කුටි තියෙන්නේ. ඒ හරියට ගිහියන්ට යන්න අවසර නැහැ. හැබැයි ඔන්න කටිනෙ දවසේ නම්, ගිහියන්ට උපස්ථායකයෙක් එක්ක ගිහින් එක කුටියක් ගිහින් බලල එන්න අවසර ලැබුන.

ඉතින් මේ ආරණ්‍ය පවත්වා ගෙන යන්නේ තායිලන්තේ රජතුමාගේ අනුග්‍රහයෙන්. කටින පින්කමේ බරත් වැඩිපුර අරන් තිබ්බේ එයාල. අපි උදේ 8.30 වගේ වෙද්දී ගියත්, කලින් දා රෑ ඉඳන් ආරණ්‍ය භුමියේ කුඩාරම් ගහගෙන ඒ කටයුතු කරපු තායි, චීන ජාතිකයෝ හිටිය. 2000 කට කිට්ටු පිරිසක් සහභාගී වන නිසා කෑම බීම එතන තියාගෙනම ඉව්වෙත් මෙයාල. හැබැයි එහෙම කියල අපිට උනත් කැමති කෑමක් පිළිගන්වන්න තහනම් නැහැ. තම තමන් ගේන දානේ උදේ 10 ට කලින් පිළියෙළ කරලා තිබ්බ දිග මේස වල තියන්න ඕනේ. බත් ජාති එක තැනකත්, ව්‍යංජන තව තැනකත්, රස කැවිලි වෙනමත්, තේ කෝපී වෙනමත් තියන්න තැන සකසල තිබුන. ඉතින් මේ කටින දවසේ හාමුදුරුවෝ 5 නමක් වගේ තමයි හිටියේ. මිනිස්සු 2000 විතර! හිතන්නකෝ මේ එන සෙනග හැමෝගෙම දානේ පිළිගන්නේ කොහොමද?
ආපු හැමෝටම දානේ බෙදන්න හම්බුනා! මෙහෙමයි - සෙනගට එළිමහනේ පේලි 2 ක් හැදෙන්න කියල හාමුදුරුවෝ මැදින් වැඩියා පාත්තරත් අරන්. අපි හැමෝටම බත් බෙදපු පිඟන් කලින් දීල තිබුනේ. හැමෝම බත් ටික ටික සන්සුන් ගමනින් බිම බලාගෙන වඩින හාමුරුවන්ගේ පාත්තරේට බෙදුව. පිටිපස්සෙන් එනවා ලොකු මුට්ටිය ක් උස්සගත්ත දෙන්නෙක්. පාත්තරේ පිරුනාම බත් ටික ඒකට දානවා. අන්තිමට හාමුදුරුවෝ ඒ ලොකු වළදින් බත් ටිකක් අරන්, ව්‍යන්ජනත් තමන් කැමති විදියට බෙදාගෙන වළඳනවා. ඉතිරි කෑම සේරම අරිනවා ගිහි කට්ටියට කන්න.
ඉතින් අර 5 නම මිනිස්සු 2000 පෝලිමක් මැද්දෙන් වඩින්න කොච්චර වෙලා ගියාද කියල හිතන්නකෝ. අපිට නම් ගානක් නැහැ. අපි ඉතින් දානේ බෙදුවට පස්සේ අයින් වෙන එකනේ. ඒත් අර හාමුදුරුවෝ අව්වේ සෙරෙප්පුවත් නොදා පැයකට වැඩියෙන් කාලේ අරන් හෙමින් හෙමින් ඇවිදගෙන ගිය හැටි! ඒත් මුනුවල තරහක් පෙනුනෙත් නැහැ. අපිට නම් දුක හිතුන, අපි වෙනුවෙන් එයාල මහන්සි වුන නිසා...

කොහොම හරි අන්තිමට ගිහි පිරිසත් කාල ඉවර උනාට පස්සේ දවල් 1 ට විතර කටින චීවරය පිළිගැන්වීමේ උත්සවය තිබුන. මේකෙදි කටින් සිවුර පුජා කලේ තායි රජ පවුලේ නියෝජිතයෙක්. ඊට පස්සේ සිවුරු පිරිකර අරන් ආපු හැමෝටම පුජා කරන්න ඉඩ දුන්න. එතකොට හාමුදුරු පිරිස වේදිකාවක් උඩ අසුන් අරන් ඉන්නේ. කටින සිවුර පිළිගන්න හාමුදුරුවෝ ඒ වෙලාවෙම ඇතුලට ගිහින් ඒක ඇඳන් ආවා. එයාලගේ සම්ප්‍රදායාලු ඒක.

ඉතින් මේ කතාවේ මාතෘකාවට එන්නේ දැනුයි. (හප්පේ ගිය වෙලාව නේද?)
ඔන්න දැන් කටින සිවුර පුජා කලාට පස්සේ අනික් අයත් සෑහෙන්න පිරිකර පුජා කරන්න ගත්ත. මම හිටියේ මගේ අඳුරන අක්කෙක්ගේ චුටි පැන්චියෙකුත් උකුල උඩ තියාගෙන. පැංචි ටිකක් දඟයි. ඉතින් එයාගේ දැඟලිල්ල පොඩ්ඩක් නවත්තන්න මම කිව්වා 'අන්න බබා අර බලන්න අර හාමුදුරුවොන්ට පිරිකර දෙන හැටි' කියල.
'පි - රීකර ? මොකද්ද ඒක?' පැන්චිට ප්‍රශ්නයක්.
'ඒ කිව්වේ හාමුදුරුවොන්ට තෑගි දෙනවා'
'ඕ ප්රෙසේන්ට්ස්!' ඔන්න පැන්චිට තේරුනා.
ටිකක් වෙලා බලන් හිටිය ලස්සනට කහ, රත්තරන් පාට වලින් දිලිහි දිලිහි කට්ටිය පුජා කරන පිරිකර දිහා.
'එතකොට ආන්ටි, අද හාමුදුරුවොන්ගේ බර්ත් ඩේ පාටි එක ද?'

හික්ස්. පොඩි එකාගේ ප්‍රශ්නෙට මොනා කියන්නද? සාධාරණ සිතුවිල්ලක් නේ!
වහින කාලේ ගැන එයාට කියල දෙන්න පටන් ගත්තත්, පොඩි එකා නළල රැලි කරගෙන ඒක තේරුම් ගන්න ට්‍රයි කරන හැටි දැකල මං ටක් ගාල කතාව වෙන පැත්තකට හැරෙව්වා!

Serenity

2011-11-04T19:02:00.001+11:00

O Great one, I am but a busy bee, toiling under your shadow...

Photo was taken at the Bodhivana monastery, Warburton VIC.

ෆෝම් පිරවිලි - අවාසනාවකට ඇත්ත කතාවක්

2011-10-13T18:07:00.000+11:00

From PhD Comics (පේන්නැද්ද? චුට්ටක් ලොකු කරලා බලන්නක)

මට මේ ලෝකේ තියෙන කම්මැලිම වැඩක් තමයි පතරංග ජාතක වගේ තියෙන ෆෝම් පුරවන එක. ඒ උනාට අවාසනාවකට මට පහුගිය සති කීපෙම ෆෝම් පුරවන එක ඇරෙන්න වෙන වැඩක් තිබුනෙම නැහැ.

කැන්ගරු සංගණනය සහ ජාත්‍යාලේ
ඔන්න මේකෙන් තමයි මේ ෆෝම් සෙල්ලම පටන් ගත්තේ. දැන් ඉතින් හිතාවිද දන්නේ නෑ මේක කන්ගරුවෝ ගණන් කරන එකක් කියල. මේ කියන්නේ කැන්ගරු රටේ තිබිච්චි ජන සන්ගනනේ ගැන හොඳේ. ලංකාවේ වගේ කට්ටි පනින්නත් බැහැ. පුරවල දුන්නේ නැත්තම් එකසිය ගානට දඩ. රුපියල්ද ? ඩොලර්නෙ... අලි වගේද හරක් කිව්වලු. මේක පුරවන්න තිබුනේ අගෝස්තු 9. ඔන්න ඉතින් දිනේ ලං වෙනකොට කැන්ගරු ලන්තේ ඉන්න අපේ කට්ටියගෙන් ඊ මේල්, ටෙක්ස්ට් එන්න ගත්තා ෆෝම් එකේ අර ප්‍රශ්නෙට 'සිංහල' කියල මතක ඇතුව දාන්න - මේ ප්‍රශ්නෙටත් 'සිංහල' කියල මතක ඇතුව දාන්න - අරකද මේකද කියල. ඒ කිව්වේ සංගණන පත්‍රිකාවේ අහල තියෙනවා 'ඔබේ ආදීතමයා කුමන ජාතිකයෙක්ද', 'ඔබේ මව් භාෂාව කුමක්ද' වගේ ඒවා. බලන්නකෝ ඉතින් ජාත්‍යාලේ නේද.

වාහන ලියාපදිංචි
වාහනයක් ගන්න එක නම් හරිම ලේසියි මෙහෙ. ඒ කිව්වේ ලංකාවේ වගේ ගණන් නැහැ. ඉතින් ඊ ළඟ ෆෝම් පිරවිල්ල උනේ වාහනේ මගේ නමට ලියාපදිංචි කරන්නයි. පලවෙනි පාර ගිහින් ආපහු හැරිලා එන්න උනා ලියකියවිලි මදි වෙලා. ශිෂ්‍ය වීසා වලින් ඉන්න අයට පදිංචිය තහවුරු කරන ලියකියවිලි 2 ක් පෙන්නන්න ඕන. හොඳ වෙලාවට ගෙදර ලයිට්, ගෑස් බිල් මගේ නමට එන්නේ. ඉතින් බිලක් පෙන්නලා ශේප් උනා. හැබැයි අපරාදේ කියන්න බෑ වැඩේට විනාඩි 15 වගේ තමයි ගියේ. ගියා ගත්ත ආවා.

සම්මේලන ෆෝම් - හවායි අරහං ද?
ආචාර්ය උපාධියක වැදගත් කොටසක් තමයි තමන්ගේ පර්යේෂණයට අදාළ ලිපි මුද්‍රණය කිරීම (අනේ මන්ද නේ ලියන සිංහල වචන හරියට පරිවර්තනේ වෙලාද කියල. වැරදි නම් සමාව භාජන යකට දාල දෙන්න හොඳේ). සම්මේලන කියන්නේ මෙහෙම මුද්‍රණය කරන අවස්තාවක්. මේවට ලිපි අනුමත වීම ටිකක් අමාරුයි - ඇයි ඉතින් මොනවා හරි කරලා තියෙන්නත් එපයි ලියන්න. කොහොම හරි අමාරුවෙන් ලිපියක් තේරුනා කියමුකෝ. මේවට ලිපිය පළ කරනවට කර්තෘ සල්ලි ගෙවන්නත් ඕනේ. ඉතින් ගොඩක් වෙලාවට මේ සල්ලි කර්තෘ අනුබද්ධ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ගෙවනවා. හැබැයි ඒ සල්ලි ගන්නත් ඉතින් .... අර සුපුරුදු ෆෝම් සෙල්ලම් කරන්න ඕනේ.
හප්පේ මේ ෆෝම් එකත් හරි - භාරදෙන චීන ගෑනු කෙනාත් හරි. එයා හරියට මගේ දිහා බැලුවේ සල්ලි එයාගේ අතින් ඉල්ලනවා වගේ. සම්මේලන වල ශ්‍රේණි ගත කිරීම් ගැන දේශනාවක් කරපු එයා ඊ ගාවට කියනවා ලඟදි ඩීන් A ශ්‍රේණියේ සම්මේලනයකටත් සල්ලි පාස් කරේ නැතිලු. එකට හේතුව එක හවායි වල තිබීම ලු. කට්ටිය හවායි ගිහින් ෆුල් ආතල් අරන් එවි කියල බය උනාද දන්නේ නෑ. එක අතකට මෙහෙ හැමදාම හීතලේ ගැහි ගැහි ඉන්න නිසා කට්ටිය හවායි වලම නවතීවි කියල හිතුවද දන්නෙත් නැහැ. මට ඉතින් අහන්න හිතුන ශ්‍රේණිය බලන්නෙත් නැත්තම් මොන බම්බුවකටද එහෙනම් ශ්‍රේණිය ඉල්ලන්නේ කියල. අනිත් එක මේ ලඟදි මෙහෙ ජාතික පර්යේෂණ කවුන්සිල් (ARC) එක ඔය ශේණිගත කිරීම් අවලංගු කරා. චීන අක්ක දන්නේ නැද්ද මන්ද ඒක. ඔය බහු බුත නැතුව ෆෝම් එක භාරගත්ත නම් ඉවරයිනේ. මොකද සල්ලි පාස් කරන්නේ එයාද?

හොස්ටල් නවාතැනේ ෆෝම් : ගැහැනුද? පිරිමිද? වෙනත්ද? දන්නේ නැද්ද?
මම ඉන්න නවාතැනට 2012 අයදුම් කරන්නත් තව මහා ෆෝම් රාජයෙක් පුරවන්න ඕනේ. පුදුම ප්‍රශ්න අහන්නේ. මේකේ තිබුන එක ප්‍රශ්නයක් තමයි මේ -
ඔබ පහත කුමන ලිංගයට අයත් ද : ගැහැණු/ පිරිමි/ වෙනත්/ නොදනී
මට හරි ආසයි ඕකේ 'නොදනී' තෝරපු කෙනෙක් එක්ක ටිකක් කතා කරන්න! :D

ඔන්න ඔහොමයි ෆෝම් සෙල්ලම කරේ. මේ දවස් වල මම මගේ පර්යේෂනෙට අමතරව තවත් පර්යේෂණයක් කරනවා - ගෙදර ලයිට් බිල් ගැන. ඒ කේ වැදගත් කඩඉමක් හෙට. ඒ ගැන පස්සේ කියන්නම්...

ආදරණීය X-Files, පොඩි කාලේ පිස්සු මතක, සහ ප්‍රථම ප්‍රේමය

2011-08-11T23:02:00.000+10:00

සය්බර් යායේ එක්ස් ෆයිල්ස් ගැන ලියවෙච්ච පොස්ට් එක නිසා මටත් ලියන්න හිතුනා මගේ එදත් අදත් ප්‍රියතම රුපවාහිනී වැඩසටහන ගැන පුංචි ලියමනක්.

මම එක්ස් ෆයිල්ස් බලන්න ගත්තේ මතක හැටියට 7 හරි 8 වසරේදී. මගේ ළඟින් ඉස්කෝලේ වාඩිවෙච්ච යාලුවට තදින්ම එක්ස් ෆයිල්ස් උණ තිබුනා. එයා තමයි මටත් ඉස්කෝලේ ඇවිදින් ඒක ගැන කියවල මට උණ බෝ කරේ.

කුළුඳුල් X-Files කොටස :

ඉස්සෙල්ලම බැලුව කොටස තාමත් මතකයි : Our Town. හැබැයි මෙලෝ සංසාරයක් තේරුනේ නම් නෑ. උප සිරැසි තිබුනත්. එදා පළවැනි දවසේ මම අර කාටද මැජික් වගේ කටත් අරන් බලන් හිටියා මිසක්. මොකද සාමාන්‍යෙන් බලලා පුරුදු වැඩසටහන් වගේ නෙවෙයි නේ. මුලින් නම් ගම් මියුසික් මුකුත් යන්න කලින් ඔන්න පෙන්නනවා වෙච්ච සිද්ධිය. මොකක් හරි අමුතු පටලැවිල්ලක් තමයි ඉතින්.

X-Files කතා වර්ග 2 යි

සාමාන්‍යෙන් මේකේ කොටස් කොට්ටාශ 2 කට අයිති වෙනවා.

එක්කෝ පිට සක්වල ජීවින් ඉන්න, කලින් සහ ඉදිරියට සම්බන්දකම් ඇති කොටස් මාලාවක කෑල්ලක්. මේ ගණයට අයිති කොටස් වල තමයි අර සිගරට් බොන එපා කරපු පොර ඉන්නේ(CSM). මෝල්ඩර් ගේ නංගි ගැන, ස්කලිගේ පිළිකාව ගැන, ස්කලීගේ බෙල්ලේ තියෙන චිප් එක ගැන එහෙම කතන්දර යන්නේ මේවගේ. මේවට කට්ටිය නම දාල තිබ්බේ 'Mytharc episodes' කියලා. මේවා වලින් කියන්නේ ඇමෙරිකානු රජයත් පිටසක්වල ජීවින් අතරත් තියෙන 'මහා කුමන්ත්‍රණයක්' ගැනයි. උදාහරණ විදියට - "Deep Throat, "Little Green Men, "Duane Barry", "Anasazi", "Memento Mori , "The Unnatural" ගන්න පුළුවන්.
අනිත් වර්ගේ තමයි තනි කතා කොටස්. ඒ කියන්නේ අර දිගට යන 'මහා පිටසක්වල කුමන්ත්‍රණ' කතාවට සම්බන්දයක් නැති කතා. මේවට යන්නේ මොකෙක් හරි අසාමාන්‍ය Monster කෙනෙක් හරි නැත්නම් අමනුෂ්‍ය බලවේග හරි එහෙමත් නැත්නම් අමුතු සතෙක්/සත්තු වගේ දේවල්. මේවාට කිව්වේ 'Monster-of-the-week episodes' කියල. උදා - Squeeze, "Tooms", "Triangle","The Post-Modern Prometheus ", "Jose Chung's From Outer Space", .

ප්‍රථම ප්‍රේමය
කට්ටිය බලයි මේ මොන කුණු හරුපයක්ද කියල. ඉතින් අනේ ෆොක්ස් මෝල්ඩර් තමයි මගේ නිකැළැල් කුළුඳුල් ප්‍රේමය. අවුරුදු 13 වගේ චුටි කාලේදී බැන්ද ආදරේ කවදාවත් අමතක කරන්න පුලුවන්ද මං අහන්නේ? මෝල්ඩර් ට කතාවකදී මොනා හරි උනොත් මට ඊට පස්සෙන්දට කන්නත් බෑ. අනිත් යාළුවො අර ඛාන්, මේ ඛාන් මෙකී නොකී හින්දි නළුවොන්ගේ පෝස්ටර් බිත්තියේ අලවද්දී මගේ කාමරේ බිත්තියේ තිබුනේ, කොහෙන්ද හොයාගත්ත, I Want to Believe කියල උඩින් ලොකුවට ගහපු, යටින් මෝල්ඩර් ස්කලී දෙන්න ඉන්න පෝස්ටර් එකක්.

මෝල්ඩර් - ස්කලී
මේ කතා මාලාව මේ තරම් ජනප්‍රිය වෙන්න එක හේතුවක් මේ ප්‍රධාන චරිත දෙක. මේ දෙන්නගේ තිබුන මිත්‍රත්වය හරිම ආදරණීයයි. මොල්ඩර්ගේ පිස්සු වැඩ වලට, එයාගේ අමුතු මත වලට ස්කලී කොච්චර නෝන්ඩි දැම්මත්, මොල්ඩර්ට බැන්නත්, එයා අමාරුවේ වැටුන වෙලාවට ස්කලී එයාව අත අරින්නේ නෑ. ඒ වගේමයි ස්කලී ව පිට සක්වලයෝ පැහැර ගෙන ගියාම, එයා මාරාන්තිකව අසනීප උනාම, මෝල්ඩර් තමන්ගේ ජීවිතෙවත් බලන්නේ නැතුවයි ස්කලීව බේර ගන්නේ. අපි ඉතින් පැණි හල හල බලන් ඉන්නේ මේ දෙන්න කොයි වෙලාවේ සෙට් වෙයිද කියලා. හැබැයි ඇත්ත කියනවා නම් ඒ දෙන්න අන්තිම වෙන කල්ම 'සෙට්' නොවී හිටිය නිසා තමයි කතාව මෙච්චර හොඳ උනේ. මොකද එක්ස් ෆයිල්ස් කියන්නේ සීනි බෝල ප්‍රේම කතාවක් නෙවෙයි.

ජාතික රුපාහිනියේ ගොන් පාට්
එක්ස්ස් ෆයිල්ස් පෙන්නපු එක මෙයාල කරපු හොඳ දෙයක් තමයි. ඒ උනාට එන්න එන්නම එක්ස් ෆයිල්ස් වලට දුන්නේ කුඩම්මාගේ සැලකිලි. මුලින්ම එක්ස් ෆයිල්ස් පටන් ගත්තේ රෑ 10. 10 ට. පස්සේ පස්සේ වෙලාව තවත් පස්සට ගියා. පහුවෙන්දා ඉස්කෝලේ දවසක් නිසා මම තාත්තාගෙන් කොච්චර බැනුම් අහනවද ඒ දවස්වල? සමහර දවස් වලට නම් තාත්තට දුක හිතිලා මට නිදා ගන්න කියල එයා කතාව රෙකෝඩ් කරලා දෙනවා මට පහුවෙනිදා ට බලන්න.

අනිත් එක තමයි හොඳට කට අරගෙන ටී වී එක ඉස්සරහින් වාඩි වෙලා බලන්න ලෑස්ති උනාම මෙන්න සමහර දවස් වලට කව්රු හරි දේශපාලු වෙක්ගේ මොකක් හරි එකක් දානවා. සමහර දවස් වලට මොකද්ද සංගීත සන්දර්ශනෙකුත් ගියා. අනේ මන්ද ඒවා කව්රු බැලුවද කියලා.
අපි ඉතින් අවුරුදු 9 ක්ම බලන් හිටියනේ මෝල්ඩර් ස්කලී දෙන්න සෙට් වෙනවද කියලා. ඔන්න අනිතිමට දෙන්න සෙට් උනා. මේ අවසාන කොටස් වලදී. ඉතින් ඒ දෙන්න කිස් කරන පොඩි කෑල්ලක් තිබුන එක තැනක. හිටු කියල රුපවාහිනියේ ගොන් බලධාරියා කැපුවේ නැද්ද ඕක. මට ඒ වෙලාවේ නම් ටී වී එක පොළවේ ගහන්න හිතුනා.

වැඩිහිටියන්ට වඩාත් සුදුසුයි
ටිකක් කල් යනකොට සමහර එක්ස් ෆයිල්ස් කතා වලට කලින් ඔන්න ඔය කෑල්ල දානවා. ඔහොම දාන්න හේතුව වෙන්න ඇත්තේ මිනිස්සුන්ව අර monsters ල කන, වමාරන ඒවා, ස්කලී මැරුණ අයව කපන කොටන කැලි (autopsy) එහෙම නිසා වෙන්න ඇති. නැත්නම් කිසිම අසභ්‍ය දෙයක් නම් තිබුනේ නැහැ. මම ඉතින් පොඩිහිටියා උනත් එක්ස් ෆයිල්ස් ගැන දන්න නිසා ගෙදර අය මුකුත් තහනම් දැම්මේ නැහැ (අනික ඉතින් කොහොමත් ගොඩක් දවස් වලට එයාල ඒ වෙලාවට නිදි නේ! හික්ස්). ඉතින් වැඩිහිටියන්ට වඩාත් සුදුසු එකක් මාත් බලනවා කියලා මට ඒ දවස් වල මාර ආතල් එකක් තිබුනේ!

කණාමැදිරි එළි පිටසක්වල එළි වීම
මට තිබුන පිස්සුවෙ හැටියට, රෑට පාඩම් කරන කොට පාඩම පැත්තක තියෙද්දී එක්ස් ෆයිල්ස් වල තිබුන මොකක් හරි ගැන හිත හිත ඉන්නවා. දවසක් කාමරේ එළියේ එළි වගයක් දැකලා මට හරි සතුටු හිතුනා පිට සක්වල එළි කියල. ඒවා ඉතින් කණාමැදිරි එළි කියල චුට්ටකින් අවබෝධ උනාට, එදා රෑම කරේ පිට සක්වල ජීවින් ගැන හිත හිත හිටපු එකයි.

ස්කලී ගේ Girl Power එක

වෙන කතාවල ඉන්න ගැහැණු චරිත වගේ නෙවෙයි ස්කලී. සාමාන්‍යෙන් කතා වල ඉන්න ගැණු කට්ටිය එක එක විලාසිතා කරන, මේක් අප් තට්ටුවක් ගාගත්ත, චුටි චුටි ඇඳුම් කැලි අඳින, හරිම ලඳ බොළඳ කට්ටියනේ. එකට ස්කලී. ධෛර්යය, නොපසුබසින උත්සාහය, මිතුරාව අත් නොහැරීම, තමන්ගේ ප්‍රතිපත්ති වෙනස් නොකිරීම, බුද්ධිමත් බව, නිර්භීත කම, කරුණාවන්ත කම - මේ හැම දෙයකින්ම එයා පොහොසත්.

මෝල්ඩර් ගේ පාස් වර්ඩ් එක
මේක මතකද? ... TrustNo1. මාත් මේක කාලයක් දාගෙන හිටියා (දැන්නම් නැහැ හොඳේ හික්)

හෆොයි දන්නෙම නැතුව මේ පොස්ට් එක සැහෙන දිග උනා. කොහොම උනත් අන්තිමට කියන්න තියෙන්නේ දැන් මේ වගේ කතා හැදෙන්නේ නැති එක ගැන හරිම දුකයි කියලයි. ඒ වගේම එක්ස් ෆයිල්ස් ඕනවට වඩා දික් කරා කියලත් මට හිතෙනවා. අර අන්තිම කාලේ මෝල්ඩර් නැතුව කිසි වැඩකට නැති ඩොගට් ව දාගෙන දිව්ව ඒවා නම් මට ඇල්ලුවේ නැහැ. ඒ වගේම පලවෙනි එක්ස් ෆයිල්ස් චිත්‍රපටිය Fight the Future ගොඩක්ම හොඳයි. ඒත් දෙවෙනි එක I Want to Believe එක්ස් ෆයිල්ස් වලටත් අපහාසයක්. තුන්වෙනි එකක් හදන්න එයාලට අදහසක් තියෙනවා කියල මම කොහෙද දැක්කා. හදනවා නම් හරියට හැදුවොත් හොඳයි - නැත්නම් නොහද ඉන්න එක ඊට හොඳයි.

අන්තිමට එක්ස් ෆයිල්ස් tagline එකෙන්ම ඉවර කරන්නම් කෝ :

....The Truth is out there....

ප.ලි - ඔන්න කට්ටියට බලන්න වීඩියෝ එකක් දැම්ම. මේක Postmodern Prometheus කොටසින්. අන්තිමට ම තියෙන මෝල්ඩර් ස්කලී ගේ ඩාන්ස් එක මතකද?

ප.ප.ලි - පින්තුර ගත්තේ මෙතනින්, මෙතනින් සහ මෙතනින්.

Android Adventures - Keeping alive a Bluetooth connection

2011-08-07T19:44:00.004+10:00

Continuing my adventures into the Android domain, I wanted to have a Bluetooth connection between two nodes, going indefinitely, until one node sends a termination signal. Between the time of initializing the connection, and termination, the two nodes may exchange messages at random intervals.

Now, the Bluetooth chat example provided in
http://developer.android.com/resources/samples/BluetoothChat/index.html is very helpful. I did use some of the code, but my client connection was defined in the Activity class itself, as a inner class extending Thread:

public class MyActivity extends Activity {

 //some code here that does the work in the activity

   private class MyThread extends Thread {

        private final BluetoothSocket socket;
        private final BluetoothDevice device;
        private WorkerInfo worker;

        public MyThread(WorkerInfo pInfo) {
            BluetoothSocket tmp = null;
            device = pInfo.getDevice();
            worker = pInfo;
            try {
                
                UUID uuid = UUID.fromString(CommonConstants.WORKER_UUID);
                tmp = device.createRfcommSocketToServiceRecord(uuid);

                  } catch (IOException e) {
            }
            socket = tmp;
        }

        public void run() {
             try {
                // Connect the device through the socket. This will block
                // until it succeeds or throws an exception
                socket.connect();
                worker.setSocket(socket);
                worker.isConnected = true;
                if (D)
                    Log.d(TAG, "connected");

                String devName = socket.getRemoteDevice().getName();
                String devAddr = socket.getRemoteDevice().getAddress();
                Log.d(TAG, "connected to " + devName + ":" + devAddr
                        + "at DelegatorThread " + this.getId());
                

               Thread t = new Thread(new Reader(socket.getInputStream()));
                t.start();
            } catch (IOException connectException) {
                         return;
            }
        }

}

}

I would call the MyThread to start() at the click of a Button, and then open an OutputStream on another Button click and write to the other node. This went fine. Then after several minutes, I wanted this to read from the other device. This is where it went wrong.
For some reason, after writing, my connection just dies. When the other device tries to write, it gets a connection reset by peer exception. However, if instead of waiting for several minutes, the other device wrote back immediately, the connection is kept alive.

there were two things I could do :

Keep the connection alive by exchanging random bytes of data. I tried this out by implementing a KeepAliveClient thread and a KeepAliveServer thread. These would write and read small messages indefinitely till the actual message/s is/are ready to be transmitted. This could be done so that the actual messages are preceded by a special pattern so that the reader knows it has to switch from KeepAlive mode to actual Reading mode. After reading the actual message, it again switches back to KeepAlive mode.
Share the Bluetooth object instance across Activities using the singleton model as suggested here. I implemented this version as well:

Put the MyThread into a seperate public class, and instantiate and start this thread from a singleton class. I call the method in singleton class from my Activity. This worked as well.

I'm not entirely sure the reason a singleton object method works though. Will continue working in the 2nd method because obviously it is more efficient (not having to keep transmitting), and hopefully things will clear out in future experiments :)

Orange Cake with a spicy twist

2011-07-31T23:27:00.001+10:00

Oranges are awesome. They're tangy, sweet, packed with vitamin C, and ah yes not that expensive :) Also Oranges dont go bad soon. Which is why I bought a whole 2kg bag of yummy Oranges the other day.

So today, I decided to make a juicy Orange cake.

There are hundreds of Orange cake recipes on the internet, and I followed this one here.

I did make some changes though:
I added only about 100g butter instead of the 125g since someone had commented the cake was a little heavy, and I needed a light airy one.
And I added a spicy twist by adding some freshly grounded cinnomen and nutmeg (warning : too much of nutmeg will make you tipsy)
Plus, I used a little more Orange zest and juice than is called for in the recipe.

And... the reuslt is:

A lovely golden Orange cake baked just right :)
Instead of icing, I punctured the cake while still warm and poured Orange syrup all over it. Let it soak in for a few minutes, and enjoy with some hot tea, or with a dollop of whipped cream, or... just by itself!

PS: Here's how you make Orange Syrup - Put half a cup of water, half a cup of sugar, 1/4 cup fresh Orange juice and a tea spoon of Orange zest into a saucepan and heat until a thick syrup is formed. Dont forget to stir.

Bluetooth support on Android Emulator

2011-06-08T19:11:00.005+10:00

I have been playing around with Android lately, and one thing that annoyed me is the emulator does not support Bluetooth (as opposed to J2ME emulator, which does).
So if you do not have an actual Android device (like me), and you want to do Bluetooth/WiFi programming, you run in to a problem.

Fortunately, there is a way out - Install the Android image on a VM and use your own Bluetooth device. This is what I did:

Download Androidx86 from http://www.android-x86.org/. This is an .iso file, so you'd need something like VMWare or VirtualBox to run it. Me, I use VirtualBox.
When creating the virtual machine, you need to set the type of guest OS as Linux instead of Other.
After creating the virtual machine, set the network adapter to 'Bridged'.
Start the VM and select 'Live CD VESA' at boot.
Now you need to find out the ip of this VM. Go to terminal in VM (use Alt+F1 & Alt+F7 to toggle) and use the netcfg command to find this.
Now you need open a command prompt and go to your android install folder (on host). This is usually C:\Program Files\Android\android-sdk\platform-tools>.
Type adb connect IP_ADDRESS
There done! Now you need to add Bluetooth. Plug in your USB Bluetooth dongle.
In VirtualBox screen, go to Devices>USB devices. Select your dongle.
Done! now your Android VM has Bluetooth. Try powering on Bluetooth and discovering/paring with other devices.
Now all that remains is to go to Eclipse, and run your program. The Android AVD manager should show the VM as a device on the list.

I found these links helpful. Perhaps you would too:
http://androiddevnotes.com/2011/03/08/1299521520000.html
http://developer.android.com/guide/topics/wireless/bluetooth.html#EnablingDiscoverability

:)
Happy coding!

The good advice I just didn't take

2011-05-25T22:36:00.005+10:00

I wish I'd listened

when they told me

that I shouldn't

wear my heart on my sleeve...

Why am I doing a Phd?

2011-05-16T13:38:00.016+10:00

This is a question that many people ask me. And one that I ask myself, in those wee hours of the morning when I am trying to finish writing a paper before a deadline.

(I'm sure you're wondering what the Heath Photos at the top has got to do with any of this. No I'm not a crazy fan. Well. I am. Just not crazy. not that much. Anyway I'll get to that at the end)

I know that some people do a PhD just for the sake of doing it - as in a pay raise or a promotion in the academical career. But in my case I did not even have an academical career, being employed in the industry for more than 2 years before I started on my doctorate.

So why? Well, I got bored in the industry. And I wanted to do research. To have a career as a 'Researcher', you need to prove to your prospective employers that:
a) you are capable of spending months tackling an interesting yet difficult problem
b) you have patience and perseverance to learn from failures
c) you're disciplined and focused enough to work hard even when the target is pretty abstract
d) you are not afraid to stand your ground when confronted with criticism on your idea, while at the same time, open to take feedback as well
e) and, last but not least, you enjoy problem solving.

Now, I'm not an expert on PhDs, seeing as I am yet to earn one, but I think e) is pretty important. IMHO pursuing a PhD just because it's a good career move is not such a good idea, if you don't get to enjoy the ride. That being said, I'm in no way saying a PhD is a joy ride! In fact, people who have completed say that it was probably the hardest thing they did.

What I am trying to imply is that, you should be passionate about what you do. The problem that you're trying to solve should make you excited, not make you yawn.

Seriousness aside, here's a funny story when I seriously wondered why the hell am I doing a PhD:
I was walking to uni while talking on the phone in Sinhalese with a friend, and there was this guy walking beside me who looked as though he could have been what Heath Ledger looked like when he was 20 (*sigh).
So after I finish the convo, the guy asks "Hey could you tell me what language you were speaking there?"
Me : "Sinhalese"

Heath Ledger Lookalike : "Oh wow. I thought it was Indonesian"

Me : "Um...Its spoken in Sri Lanka"

HLL : "Oh yeah. Isn't that funny! So are you an exchange student?"

Me : "No I'm doing my PhD. What about you?"

HLL : "Aw. I'm in my first year. Undergrad"

Me : "Aww... you're a baby!"

HLL: "Yeah.. oh well PhD...you're out of my league"

*Sigh. *Cringe
Definitely a drawback of doing a PhD....

Anyway RIP Heath.

Images from here and here

software මල්ලි

2011-04-21T13:47:00.002+10:00

From an email I received: Too funny not to share~

"නෑ නෑ මල්ලි, තමුසෙලව ඇතුලට ගන්න බෑ. දන්නෙ නැද්ද ඕයි, දැන් අපිටත් එක්ක දඩ ගහනවා"

බස් කොන්දොස්තර මොරදෙන්නට විය.

"අනේ අයියෙ මම ඉක්මනට බැහැලා යන්නං..."

"ඔන්න ඔහෙ ඇතුලට ගනින් බං..." ඒ බසයේ රියදුරුය.

"හා හා නගිනවකෝ එහෙනං, අනේ මංද ඕයි තමුසෙලත්"

මූණ පුරා රැවුල වවාගත්, බෝතල් අඩි කණ්ණාඩි දමාගත් කොල්ලෙක් බසයට ගොඩවිය. ගංජා ගැසූවෙක් මෙන් එහෙට මෙහෙට පැද්දුන ඔහු, සතියක් පමණ නොනිදා සිටියකු මෙන් සෙස්සන්ට දිස්විය.ටී-ෂර්ට් එකක් හා ඩෙනිමක් ඇඳහුන් ඔහුගේ කරේ බෑගයකි. උරහිසේ තවත් බෑගයක් වූ අතර එහි ඉදිරිපස පොකට්ටුවට අත දැමූ ඔහු එළියට ගත්තේ විරිඳු රබානකි.

උගුරේ රැල් බුරුල් හැර සියලු දෙනාටම මංද හිනාවක් පෑ ඔහු, රබාන වාදනය කරන්නට ගත්තේය.

ඩං රඟර්ර්ර්ර් ටං ඩං රඟර්ර්ර්ර් ටං//
සරසවි නැත වරම් දීල තාලෙට කවි පද කියන්න [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ගණදෙවි නැත නුවණ දීල හරි පාරක් හොයා ගන්න [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
කිසි දෙවියෙක් හිටියේ නෑ අන්තිමෙ මා ගොඩට ගන්න [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]

පිටරැටි සුද්දෝ හොයපුව තමයි හිටියෙ පිහිට වන්න
[ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ]
හමබ කරපු හැම සතේම institute පුදල තමා [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
අම්ම අප්ප එකතුවෙලා මෙතනටවත් ගත්තෙ මෙ මා [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
මොරටු, කොලඹ, කැළණියෙනුත් මං වගෙ උන් බුරුතු එනා [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
එහෙම එන්න මට බැරිවුනෙ මං පෙර කල කරුමෙ තමා

[ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ]

නැකැත් බලල පුංචි කාලෙ කිව්ව අකුරු මතක නැතේ [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ජවා, සී, සී ප්ලස් ප්ලස් ඒ වෙනුවට මතක ඇතේ [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ලැන්වේජස් ඕනෙ එකක් එක්කල මම ඔට්ටු වෙතේ [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ASP, PHP කැස්සහමත් දොට්ට එතේ

[ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ]

ඩේටාබේස්, සර්වර් කේස් කරන්න නෑ කිසිම බයක් [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ඇනලයිසින්, නෙට් වර්කින් මෙව්වෑනුත් ඕන එකක් [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ප්‍රින්ට් කේස්, ඩිසයින් කේස් නන් පුලුවනි ටිකක් ටිකක් [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
කොම්පියුටින් කිව්වෝතින් මම කරනව ඕන දෙයක්

[ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ]

වේකන්සියකට දැම්මම එකම එකට සීයක් උන් [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
පෝලිම් විය ඇවිත් ඇවිත් ගන්නේ නෑ ඔක්කොම උන් [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
පාරින් පාරට ඉන්නව දුසිම් දුසිම් අයි ටී උන් [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ආරංචිය තව එනවලු ඉස්සරහට මං වගෙ උන්

[ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ]

චේන් කඩල, පොකට් ගහල නෑ මම හොර වැඩ කරන්නෙ [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
ෆිෂින් කරල, හැකින් කරල නෑ කෙනෙකුට දුකක් දෙන්නෙ [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
මමම කරල මමම හදල පොඩි software එකක් දෙන්නෙ [ඩඟරං ටං..... ඩඟරං ටං..... ]
මෙ දුක අහල පිං සළකල පුලුවන්නං එකක් ගන්නෙ

[ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ටට්ට ඩඩ්ඩ ටට්ඩඩටං...... ඩං..... ]

රබාන බෑගයේ ඔබා ගත් ඔහු එම බෑගයෙන්ම ලැප්ටොප් කම්පුටරයක් හා සී.ඩී දෙකක් එළියට ගත්තේය.
ලැප්ටොප් එක දිගෑරගත් ඔහු, එහි තිරය ඉදිරියට හරවා නැවතත් කතාකරන්නට විය

මහත්තයෝ...,

මහත්තයෝ මේ තියන්නෙ මමම හදපු ඇප්ලිකේෂන් දෙකක්. මේ හැම එකක්ම කීප සැරයක්ම ටෙස්ට් කරලා බොහොම සාර්ථකයි කියල සහතික කරලා තියන්නෙ. මේ වගේ එකක් කඩෙන් ගන්න ගියොත් එකක් රුපියල් 500ක් 600ක් වෙනවා. මම මේ දෙකම දෙන්නෙ රුපියල් 700කට. කැමති කෙනෙක් ඉන්නවානං කතාකරල ඉල්ලන්න. මීට අමතරව වෙන ඕනෙම වර්ගයක සිස්ටම්, ඇප්ලිකේෂන්, වෙබ්සයිට් වගේ හැම දෙයක්ම මම කරනවා. මං වගේ කොල්ලෙක්ට ජීවත් වෙන්න පොඩි උදව්වක් කරන්න

පුලුවන්කමක් තියනවානනං ලොකු පිනක්...

එසේ කියූ ඔහු තවත් සී.ඩී කිහිපයක් අතට ගෙන බසයේ ආසන එකින් එක ලඟට ගොස් බසයෙන් බැසගිය අතර ඒ සිටි සෑම කෙනාටම තමගේ විසිටින් කාඩ්පතක් දීමටද අමතක නොකළේය.

:D
I don't know who the original author of this is...Who ever you are, awesome piece of writing!

Cold showers in the Autumn

2011-04-13T11:22:00.003+10:00

It's system malfunction again in our apartment :( This time, its not just our apartment - but the whole block - which amounts to around 100 units.
Earlier last week, smoke started coming out of our oven and when we tried switching on the gas stove, the fuses went off with a bang and the sparks wouldn't come. I guess water had leaked in somewhere and caused a shorting of wires that time... They did provide us with an electric oven with hot plates but hot plates suck. And it eats up electricity as well...
So anyway today morning I got up early - well 7.30 am in the Autumn is 'early' for me - since I was planning to make coconut fudge aka 'Pol Dosi' for the new year tomorrow. Made tea and heated up some leftover cheese buns and was happily examining the frozen packet of scraped coconut when I discovered that there was no gas.
Lucky for me that I had cooked some curries earlier in the week...But I really wanted to make Pol Dosi :( Mung Kavum (or something that vaguely resembling it) I made on Friday - just as well : deep frying is impossible on hot plates.

But I digress. To come to the title of this post, our hot water is powered by.... yep you guessed it..Gas. So no gas means no hot water and to stand in a cold shower at 8 am when the temperature is below 10 and the water is even more cold is ...well I leave it to your imagination!

But I did endure it - for cleanliness' sake! After all, the sea at Honeymoon bay, Tasmania was much much colder and I did have a swim there for nearly 30 minutes or so. Never mind that I almost caught a chill after...
Amazing what you can do if you put your mind to it!

Placing my trust in Mother

2011-03-17T20:01:00.008+11:00

Writing a paper for a conference is no easy task. I should know - I've been trying to write one for days. On some days its just a few lines. Some days complete writers block. And some days the latex editor decides to go insane.

There are also those meddlesome conference 'guidelines' to be followed ; page limit/word limit/ number of references etc. Now I understand why so many publications are so difficult to read - the authors cut down explanation to comply with the word/page limit, resulting in text and equations that sometimes seem to take quantum leaps leaving the readers with furrowed foreheads thinking 'WTF? How did that happen?!' which then leads to acute depression in the part of the reader, in the lines of 'Why can't I understand this? Am I so stupid? OMG what if my supervisor finds out??'

Of course, now I understand that being at the other end of a publication is also depressing. As the deadline looms near, sleepless nights at the lab seems to be my fate. My only refuge? Mother - that caffeinated overload which is probably bad for me - but will still keep me awake.

Surangani Surangani Bombay mere hai!

2011-03-14T17:18:00.003+11:00

Something damn funny happened yesterday...I was at a friend's wedding reception. Bride was Sri Lankan Tamil brought up in India and groom was Anglo Indian - so naturally when they started playing songs I didn't expect any Sinhalese ones. The only Sinhalese there were two others besides myself anyway.
So it was bit of a shocker when the baila beats came in, and then just after Bombay mere hai, came the unmistakable lines of 'Surangani ta maalu genava'.
We (me and the other two) were quite bemused and asked the groom if he knew what language 'Surangani' was or what it meant. Guy said he didn't know the meaning, but it was like a tradition to sing it in weddings and gatherings ... :D

The Last Cricket Worldcup and its fashionable people

2011-02-27T21:39:00.009+11:00

Overheard while getting baked in the Colombo sun in the Premadasa stadium yesterday, at the match between SL and Pakistan:

'Machang this is the last world cup in the world huh'

'What?? What the f*** do you mean?'

'No men the world ends in 2012 right, so this is the last world cup before 2012'

'OMG you're right machang!'

'Yeah and if we win the cup this time, we'd be the champs for like - ever right? මේ කල්පේ ඉවර වෙනකන් එතකොට කප් එක අපේ තමයි '

*******************

Also, I managed to put my exceptional (ahem) powers of observation into use and notice the many flamboyant hair styles and headgear among the screaming SL fans. Really guys, you were awesome - I meant the fans of course :D

Basically, the hair fashion could be categorized into the following:

The Gollywog head

2. The Funky Neon head

3. The Conehead

4. The Octopus head

Well we did not win the match - and it is yet to be seen who will be the champs - as the apocalypse dude put it 'forever' :D

Rain induced ramblings

2011-02-10T18:20:00.007+11:00

Where ever I am rain seems to reign. Australia, Malaysia, Lanka - it's all a big dripping slush.
*Sigh

It does not help that leaky roofs seem to follow me around the globe. The residential advisor dude called me from Melbourne to kindly inform me that my room's been sort of flooded due to a leak in the roof. This was followed by some frantic skyping and FBing to my friends who sweetly obliged my requests to move 'non-rain proof' stuff out of my room and sort it all out. To quote one of them 'The therapeutic aroma in ur room currently is awesome' - due to the wet carpet I'm sure.

Anyway the important thing is, I am back :D for a little vacation.

It doesn't seem that I've been away for 10 months... Strange...

I was in transit at Singapore this time - and have to say the rate they charge for international calls is absolute bloody murder! Since my phone was stupid and did not have roaming (!?) had to use my credit card to call home, and upon return found out that I was charged around $20 for a call that hardly lasted 1 minute. Seriously. That's like my monthly phone bill!

Whatever her other faults might be, no other cuisine (IMHO) can top Lanka's spicy food... Of course I might be a bit biased here :D, but after the tasteless fish , rubbery frozen jackfruit and sticky canned mangoes of OZ, well lets just say I have serious doubts of being able to fit into certain items in my wardrobe after another month here!

Day 3 - Please forgive me, I know not what I do

2010-11-10T19:21:00.002+11:00

Day 03 - Something I have to forgive myself for...

Grace Hopper once said that it is often easier to ask for forgiveness than to ask for permission.

For all those times I went ahead on gut feeling driven by impulse or pure recklessness without asking permission from myself,
knowing perfectly that I'd not give permission to go ahead and say,

refuse point blank to do stupid mundane tasks for my boss,

or ride in the foot board of the bus even when there's plenty room inside,

or slap someone because they were starting to sound like a male chauvinist pig,

or watch a movie when a 3000 odd words paper is due the following day....

dear me, I ask forgiveness.

And I, forgive me.

Day 02 - I love the way I dream

2010-11-09T23:10:00.005+11:00

Today is Day 02, and Day 02 is Something I love about myself.

So come with me, where dreams are born, and time is never planned...

Just think of happy things, and your heart will fly on wings, forever,
in Never Never Land!

I'll teach you to jump on the wind's back, and away we go!

I'm youth, I'm joy, I'm a little bird that has broken out of the egg!

I love it that I can still be in love with Peter Pan :)

Dear void, catch this question...

2010-11-09T01:05:00.003+11:00

Sometimes I wonder about my life.

I lead a small life - well, valuable, but small - and sometimes I wonder, do I do it because I like it, or because I haven't been brave?

So much of what I see reminds me of something I read in a book, when shouldn't it be the other way around?

I don't really want an answer. I just want to send this cosmic question out into the void.

So good night, dear void.

- Kathleen Kelly on You've Got Mail

30 days of Truth - Hate

2010-11-06T19:20:00.004+11:00

What do I hate about myself?

I hate that most of my exciting awesome life is lived inside my own head.
I hate that I don't have the courage to be emotionally vulnerable.
Most of all I hate that I can so easily forgive what others do to me, but I cannot forgive what I do to myself.

End of day 01

I saw the Lions reign at MCG!

2010-11-04T17:45:00.007+11:00

And how!
Although I have never actually watched a match live on a stadium before, even in Lanka, there's something awesome in cheering for your team in another country. And the feeling is just super awesome when you actually do win!

We bought the tickets ages ago - and around 50% of the Lankans I know in Melbourne were planning to attend - never mind the weather forecast was something awful for Wednesday.

As we later found out, the 'papare band' plays at Gate 6, Southern stand and we were at Gate 3 - but we had a good Lankan crowd in that stand too - although nothing compared to Gate 6! And maaan what a crowd that was! Evidently only around 20,000 people turned up at the MCG, and I'm positive around 75% of them were Lankans!

From the vibrant blue and yellow colours, the Lion flags, the Papare music, and the loud cheer, Australia might have been playing in Sri Lanka instead of the other way round!

The loud Lankan cheering got somewhat subdued after losing 8 wickets, and thats the only time the Aussie cheering picked up - sort of. But even that died down as Malinga and Angelo made it clear that they were not giving up. And so from then on, we cheered every ball, screaming at the top of our voice when they made a run.

Yep we enjoyed every single second of it - even the four losers who had the nerve to sit in the middle of us and cheer for the other team!
Now of course everyone has the right to cheer for whoever the want, but really do you really truly feel that ecstatic when you're not even from that country to begin with? Yeah I'm talking about these 4 Indian guys who seemed to get an orgasm every time a Lankan wicket fell. Well, two might have been Lankan as they spoke Tamil but the as the other two spoke in Hindi, they were definitely Indian. I wonder if they thought they get marks for cheering the home team in a PR application. Hmmm...

On a more sombre note, we saw an elderly person - Lankan by the look of it - had suffered something like a heart attack or a stroke near Gate 6 during the intermission. The medics were performing CPR and there were some people nearby who were crying... I just hope he's OK.

When life becomes your sweetheart

2010-10-24T02:16:00.004+11:00

Sometimes life can get you down. No let me rephrase that. Sometimes life can kick you in the gut, break your nose and then throw you into the sea bound and gagged. That is, after stealing all your money, credit cards, and erasing you from the system - like Angela in the Net.

This is when even an incurable optimist - who would keep watching a crappy movie like 'Rachael getting married' to the end just in the 'hope' that it will get better - begins to doubt if being 'good' is actually worth it.
And then... once in a blue moon, Life actually becomes your sweetheart :) These moments are rare, and yet they define our very existence and all Life's previous infidelities fade in comparison.

No I have not found the pot of gold at the end of a rainbow. Not just yet anyway. :)

But one of my dearest friends have finally found happiness and now I know that it is true what they say - that you can find happiness in the happiness of others. Because when I heard her news, and talked to her, I got this awesome feeling of ... well ... wellbeing. The joy in her voice was obvious and it was as if she was radiating happiness and some of it actually carried across oceans, space and continents and got inside of me... :D
She reaffirmed my sanguine belief that Good things do happen to good people...And I am so much thankful to her for that - in addition to sharing her happiness :)

Cooking apples & small pleasures

2010-10-03T21:18:00.006+11:00

Today was a beautiful day. Warm and sunny and just what Spring is supposed to be.
I never fully appreciated my perfect Island weather until I came to this Land down under - and to Melbourne the city of freaky weather no less.
I suppose you never really do miss things until they are gone :)

When people ask me how I'm doing, I know that they usually mean how my studies are going. And yet, I think that the most important thing I have learnt since coming here is... how to cook! :)
Yes I can cook now. I know how to do kiri hodi and parippu and ambul thiyal and thel badum and what not. And surprise surprise - I actually kind of like cooking... If only there was someone else to clean up afterwards *sigh. I do hate cleaning up. Speaking of cooking, how many of you have had Apple curry?

It's just green apples cooked like you cook Ambarella - minus the sugar :) Oh and since I couldn't find good Kan kun, I've substituted Spinach or Silver beet and made the stir fry thing, which actually tastes very good.

I do miss mangoes...They don't have the nice firm ones here - and even the ones they have are so expensive. And sea food selection is pretty lame :( Oh and jackfruit :( I did find some frozen jackfruit imported from Lanka but they were no way like the real thing... Oh I do miss small pleasures...

Follow your hArt ...

2010-08-08T21:14:00.009+10:00

I wondered what would be the worth of my words in the world
if i write them and then recite them are they worth being heard
just because i like them does that mean i should mic them
and see what might unfurl

i think of the significance of my opinions here
is it significant to be giving them does anybody care
just because i'm into this does that mean i should live like it
and really do i dare

art, art i want you
art you make it pretty hard not too
and my heart is trying hard here to follow you
but i can't always tell if i ought to

so i pondered the point of my art in this life
if i make it will someone take it and think it's genuine
will they be glad that i did 'cause they got something good out of it
will they leave me and be any more inspired

i question the outcome of the outpouring of myself
if i tell everyone my stories will this keep me healthy and well
will it give me purpose, to this world some sort of service
is it worth it, how can i tell
by Tanya Davis

I am a person of extremes. My interests and talents have always lain at the extreme ends of the spectrum : Art and Math.

My first love was Art. In my baby photos I have a crayon in my hand and I can be seen drawing with an intense look of concentration on my face. Being of an introvert by nature, Art gave me an outlet. As a baby, I would draw and draw and draw on the floor with a piece of chalk. Every night, my mother or grandmother would wipe the chalk marks away so that I would have a fresh canvas on the next morning.

And then I discovered Words. I took to reading like a duck to the water - and I would read everything and anything that I could get my hands on. By the time I started school I already knew all the letters. Had I forgotten my Art though? Nope. I had learnt a new Art - the Art of Reading - which naturally lead to the Art of Writing.

And then Numbers happened.
And I discovered a new love; Mathematics.

Then there was the fact that Lankan education system and society in general favours excellence in Math rather than Art.

So I forsook my scribbling - my fingers would no longer be wrapped around a paint brush - my skirts no longer stained with paint.
Instead, they served that majestic Queen of all sciences - Mathematics.

Yet, sometimes I still dreamed. Of colours and poems. Pieces of my hArt. A divided creature.

And then finally I found a way to be whole.

I found Programming. Or I should say, the Art of Programming. :)

I know some if not all readers would be confused - but in my point of view, programming - good programming - needs imagination as well as precision and logic. The best algorithms are beautiful in their simplicity and the best designs run smoothly just like a cunningly crafted story.

So I found my hArt :) Have you found yours?

The heart knows what the heart wants

2010-07-25T23:08:00.000+10:00

Cross roads – foot paths – highways.
Decisions. Choices.

Found in an FB status message – ~~When faced with 2 choices, simply flip a coin… because for that brief moment when the coin is in the air, you suddenly know what you are hoping for ~~

The heart knows what the heart wants (also seen somewhere in the omniscient Internet, but I forget where), for after all, as someone quoted to me so many years ago from English Patient- The heart is an organ of fire.

The head makes lists. Plans. Rules.
Sometimes you let your head rule the heart. Sometimes not.

Who knows what deep desires dwell in one’s own heart? A long forgotten childhood memory – a familiar face in a crowd – the glint of an eye – a stranger’s smile.

In a heartbeat the heart overrules the rules.

And then you know.

All those poor Pakistanis

2010-05-30T18:31:00.000+10:00

Just imagine. No don't imagine. Life without Facebook?
*shudders
That's beyond imagination.

Seriously though, Facebook is such an important part in my life that I'd be really pissed if someone decided to 'ban' it. I keep in touch with my friends and even some relatives through FB - esp since I'm halfway across the globe from most of them.

And most importantly would banning anything solve anything? Evidently all this started because some crazy woman in US started a group on FB called 'Draw Muhammad Day' - which, understandably angered the Muslim community in Pakistan.

But I really don't see the purpose of banning FB though. Demanding an apology from the demented woman - yes - but banning Facebook?
I saw somewhere that the ban is only till 31st May, but that just makes it even mind boggling.

Maybe governments just like banning this and banning that. I remember the Lankan gov going to such great lenghts to ban Da Vinci Code. The funny thing about that was - that ban actually prompted some of my Christian friends to get hold of a DVD and watch it - just to see why it was banned. And no, they did not feel insulted.

Representing all of womankind... *gulp

2010-05-19T21:40:00.000+10:00

Any fellow sisters out there doing engineering/computer sceince? Particulary post grads? PhDs to be more exact?
Ah yep. See I'm sure you must have felt like that YOU are the sole representative of all women - especially when you're sitting at a lecture on Fourier transformation and everyone else in the room are guys.
Seriously, what is with the ladies? Is it us? or is it the society?
I don't know ... but it is pretty annoying. And it makes the rest of us feel spooked out.0
Like poor Celia for example (the comic strip on the left)

Let me tell you this kind of thing can permanently scar you for life.
Today for instance, I went to a conference in Melbourne (yes I go to conferences now - hence feeling very big and important), where the woman participants were (surprise surprise) around 5%.
Seriously.

Notice :image maybe subejected to copy right. Image from http://www.phdcomics.com/comics/archive.php?comicid=55

Tales of Procrastination

2010-05-15T13:31:00.000+10:00

Yesterday was utterly unproductive. *Sigh Spent hours fiddling with Word and Turnitin. Stupid Word. Kept reformatting my references when I used secondary citations.
A secondary citation is when you cite something that was cited in a paper/article that you've read. As in [3, cited in 1]. Word kept auto formatting it to ' [3,1]'. Sheesh. This is why am such an avid Latex fan. I've decided to keep using Endnote to keep track of my references. I can always take the bibTex output when I start writing the Lit survey - so no worries of compatibility there. And I can also just import the citations from google scholar (most of the time) - which is really useful.

So anyway around 3 pm yest, I kept hearing a voice in my head saying 'Need. Something. Sweet'...'Need. Something. Sweet'...'Need. Something. Sweet'
Original idea of an ice cream was chucked aside as highly lunatic and dangerous because, really who eats ice cream when its 12 C?
And moreover, who also seems on verge of a cold?
Right so then walked around the Agora - thus consuming more valuable time that I was supposed to spend reading about other peoples' wonderful research - trying to figure out which cafe to go into. Finally went inside one and then spent more time staring at the food items and also at two people of indeterminate gender who were making out on one of the sofas.

Aanyway finally decided on a hot choc muffin. Very nice and big for $2.50 too. Totally yummy actually. Definitely recommend a hot choc muffin with coffee on a cold afternoon. Mmmm...

PS- image from http://www.hhmidtownbagels.com/

Yes I hear the drums!

2010-05-02T19:00:00.000+10:00

Its almost a month since I've come to Melbourne. And a day and a month since I left Lanka. So far, I'm not complaining :)
So anyway the first thing people here say when I say my name - my surname - that is - "Can you hear the drums?"
At first I was like "Huh?" with this extremely confused look on my face, by which time they would explain about this. :D Of course silly me.

One of the best things about Melbourne is that its so multi cultural. Frankly I think everyone should come to Melbourne - at least for a few days! - just for that multi cultural experience. Some people could really learn a thing or two on tolerance and ethnic diversity.

Oh and the moon looks weird here. Bigger. I don't know why that is. Hmm

The worst thing is the weather. Being autumn, its getting very windy and cold. Even though 14 C is not supposed to be that cold - somehow it is. Only good thing about it is that I treated myself to new (and my first!) boots :D

I have used all three (tram,bus,train) methods of public transport now :) and its quite convenient when compared to the Lankan system. For instance, you can log on to their website and plan your journey online by giving details of your destination and where you're starting from.

People kept trying to give me free Footy tickets to MCG and I keep saying no :) Apparently La Trobe uni's giving away 10,000 tickets to International students. Haha they're all Footy mad here - even babies are dressed in team colours!

As for my work - well its early days yet and apparently the first year of PhD is called the 'honeymoon year' Hehe. Reading reading and more reading is what I'm doing mostly.

Which reminds me...should probably get back to that utterly incomprehensible journal paper...Ahh the joys of research :)

Rainbow in my heart

2010-03-31T03:43:00.000+11:00

This is my last night at home for a long time to come. One last time to listen to the wind rustling the huge Bo tree infront of our house...One last time to watch the crafty kingfisher catch a little fish in the lotus pond in the backyard. One last time to sit at Ammi's feet and have her oil my hair...

Yes - I am leaving home - and high time too I think! Enough of being spoilt at home and being a pain to my uncomplaining parents! :D

Even though I have dreamed of this day, it still feels surreal. Can this be happening?
Part of me wants to break away, and have my own adventure - on my own terms. The other part of me wants to lock myself in my room and hide in my own little world.

As the wise and omnipotent Tintin once said (in Blue Lotus I think) - there is a rainbow in my heart today. Rain falls because I am leaving the two people that I love most in the world for a long time - and yet the Sun shines because I'm about to pursue my dream in a new land.

To cut a long story short - this song 'Breakway' by Kelly Clarkson sums up the whole thing:

Enjoy!

My accomodation problem may be solved!

2010-03-22T03:57:00.000+11:00

l finally resolved my accommodation problem today! Well, sort of.

Thing is, I've been searching for a room/flat/townhouse in Melbourne. I'm going there to do my post grad research studies at La Trobe uni in a few days.

So I finally found something I liked on the web - and knowing as internet content cannot fully be trusted, asked an auntie of mine there to check it out.
So we talked today and apparently the room is quite nice. Its quite affordable most importantly, walking distance to uni, and its in a main road so I can take the bus quite easily. And its furnished and the rent includes bills as well.

Yeah so a Yay! moment for me! Been having quite a few such moments this year - starting from the day I received news of my scholarship :)

I've opted to share with a roommate, so now the only problem I have is what kind of roommate I might get. Hmm... I mean I don't want a roommate from hell. Currently there is noone else for that room, so I get to have it all to myself until the landlord finds another girl.
I do feel that it would be better to share - for one thing, it cuts the rent by half, and the other thing is - it's going to get lonely there :(
It would also be nice if the roommate is a Lankan I guess...But at this point I'll settle for anyone whose nice :) (i.e not an axe murderer) :P
The reason I'd prefer a Lankan is..well it'll be nice to have a familir face in a sea of strangers - like a little piece of home :) And lets not forget the fact that I suck at things like cooking and saree draping. Of course my cunning little plan will backfire if she is also a hopeless cook and saree draper like me. :D

So, I'm going to call the landlord tomorrow and get the thing finalized...Hopefully I'll be able to secure the room until I get there...

කැන්ගරු කතාවක්

2010-03-03T17:48:00.000+11:00

ඕස්ට්‍රේලියාව කිව්ව ගමන් මතක් වෙන්නෙ කැන්ගරුන් ව. ලංකාවෙ අපිට නං කැන්ගරුවො දැකගන්න වෙන්නෙ සත්තු වත්තට ගියොත් විතරනෙ. හැබැයි ඕස්ට්‍රේලියාවෙ නම් ටිකක් නගරෙන් පිට ගියොත් පාර අයිනෙ කැන්ගරුවො පැන පැන යනව පේනව. සමහර වෙලාවට අධිවේගී මාර්ග අයිනෙ වාහන වලට හැපිල උන් මැරිලත් ඉන්නවා.
ඉතින් මේ සටහන මම ඕස්ට්‍රේලියාවෙදි ගිය එළිමහන් සත්තු වත්තක හිටිය කැන්ගරු පවුලකට වෙච්චි දෙයක් ගැනයි. එළිමහන් කිව්වෙ, මේකෙ සත්තු කූඩු කරලම නැහැ.
වැටවල් ගහලා ටිකක් ස්වභාවිකත්වයට ළං වෙන්න තියන තැනක්. සමහර සතුන් අල්ලන්න, කෑම දෙන්න එහෙම පුලුවන්.
එක තැනක් තිබුනා - එතන කැන්ගරුවො එක්කල හිටිය 'එමු' කියල මහ විසාල කුරුල්ලො ජාතියකුත්. අනේ කැන්ගරුල නම් හරි අහිංසක පාටට හිටිය. අර කුරුල්ලො නම් මහ නාහෙට අහ්න්නෙ නැති උන් ටිකක වගෙයි.
පහළ පිංතූර ටික බැලුවොත් පෙනෙයි මට එහෙම හිතුනෙ ඇයි කියල...

මුලින් අපි ගියේ කැන්ගරු අම්ම ගාවට...චූටි පැටියටත් කෑම දුන්නට ඌ තාම කිරි බොන වයසෙද කොහෙද නිසා අම්ම විතරයි කෑවෙ.

මේ තමයි කැන්ගරු තාත්තා. එයා ටිකකින් කෑම එක අත් (කකුල්?) දෙකෙන්ම අරන් කන්න ගත්තා.

ඔන්න බලන්න දුෂ්ට එමූ කරන වැඩේ!

පව් අසරණ කැන්ගරු :( එමූට කෑම එක ගන්න බැරිවෙන්නෙ ඌ කෑම එක බදා ගෙන. ඒත් අන්තිමට එමූ තග දාල ඔක්කොම තනියම කෑවා.

එමූගෙ මැර බලයට කැන්ගරු විතරක් නෙවෙයි අපිත් බය උනා!

ප.ලි - මේ පිංතූර ගත්තෙ මම නම් නෙවෙයි. සපුරා අයිතිය මගේ හසාරා නංගියා ටයි. :)

Songs that make you wonder

2010-02-16T17:03:00.000+11:00

I've been taking long drives a lot lately, and listening to my cousins ipod and one of the things that you can do to fight falling asleep at night when driving is to have long discussions on what the current track means. :D

So the number one song that we've been listening to a lot - and singing along too is American Pie by Don McLean :

'Now for ten years we've been on our own
And moss grows fat on a rollin stone,
But thats not how it used to be.
When the jester sang for the king and queen,
In a coat he borrowed from james dean
And a voice that came from you and me,

Oh, and while the king was looking down,
The jester stole his thorny crown.
The courtroom was adjourned;
No verdict was returned.
And while lennon read a book of marx,
The quartet practiced in the park,
And we sang dirges in the dark
The day the music died.'

The original one - not the poppfiyed one by Maddona. Its a great song to sing along to - that is until you start wondering what the hell he's talking about ...who is Miss American pie anyway? And what's with the jester and the king and the queen? And dont lets get started on the Father, the son and the holy ghost. It's almost near impossible for non-Americans to figure out this song I think. We couldn't anyway. It has so many references to American culture and rock and roll music scene! For instance, the jester is evidently (according to most people on the internet that is) Bob Dylan and the King is Elvis. And the song is basically about the death of innocence in Rock and Roll music. There's actually line by line explanations on the net...Try googling and see when you're bored :)

OK, so the next song is Fireflies by Owl City. I absolutely love this song :) This is different to American pie because IMHO it doesn't really reference anything. But sort of like abstract art...My take on it is, it's about a person who has a lot of dreams..maybe different paths that she could tread but doesn't know how to select one...And maybe has a hard time growing up

'But I'll know where several are
If my dreams get real bizarre
'Cause I saved a few and I keep them in a jar

I'd like to make myself believe
That planet Earth turns slowly
It's hard to say that I'd rather stay
Awake when I'm asleep
'Cause everything is never as it seems
When I fall asleep'

I have felt like this song so many times lately :D

Kissed by a Rose by Seal is another song that is really really intense but a bit puzzling all the same. Compared to the first two songs, this one is easy, but all the same I still don't get what ' a rose on the grave' (or is it rose on the grey??) means.

'There used to be a greying tower alone on the sea.

You became the light on the dark side of me.
Love remained a drug that's the high and not the pill.

But did you know,
That when it snows,
My eyes become large and,
The light that you shine can be seen..'

...

And yet - I love them. I guess the fact that I can't figure out the meaning is one reason that I love them. Sometimes they seem to make no sense, and yet at other times they seem to tell me different things...I love puzzles anyway :D

Stranded in Melbourne

2010-02-11T12:23:00.001+11:00

Flight to Sydney from Melbourne was to be at 8.30 pm yesterday. After a scalding hot day I was really really tired and wanted to get on the plane and be in a nice soft bed in Sydney by 11.

Huh so not to be :(

See Aussie weather is really freakish. One minute is 40 degrees and then you get flash flooding and storms the next few hours. So the weather god up in Sydney must have thought to have some fun (at our expense) and decided on a storm yesterday night. Which meant that all flights got cancelled. Oh yeah, did I mention that we were flying budget airlines? Which means that if your flight got cancelled - you're screwed. You dont get accommodation or food until the next flight.

So yesterday evening, at about 6pm, we walk to the check in counter carrying all these heavy bags - tired, shoulders aching. And theres this looong queue which we join. Then theres this guy from the airline who starts yelling 'Going to Sydney? Going to Sydney? your flight's been cancelled'

All around me people were going 'huh??WTF?'

There was this Chinese lady behind me and she asks me 'you too going to Sydney?'

'I'm also going there' she says sadly. 'My first time here' She adds. 'Oh' I say. 'I got no one in Melbourne to stay tonight' she shakes her head mournfully.

A blond chick beside me is having a fight on her phone. 'You have to come and get me Jake' she screeches. 'the flight got cancelled what to you expect me to do huh? ..what? well cancel it then and come get me!' she spats.

hmm poor Jake.

What was actually funny was the way everyone kept crowding around the airline guy to complain. He was really polite to everyone though. Tiger airlines should give him a 'kunu banum allowance'. Its not easy confronting an angry mob.

So there we were. Next flight was at 6.55 am next day and it was 8.30pm with no place to stay. And every motel/hotel within walking distance to the airport was fully booked. And I mean EVERY hotel. We even tried Hilton just for a laugh - and would you believe it - even that was full. sheesh.

The next 2 hours is spent on trying to find a roof above our heads for the night. Finally, about 20 minutes drive from the airport, we find a Formula1 motel. Then buy some macs for dinner and blissfully sink into sleep in what has got to be the smallest room I've ever been in. It's about 11.45 when I fall asleep .. and wake up by 4 am to get going to the airport.

Finally, back in Sydney by 9.30 am, so tired and in need of a nice hot shower and dreamless sleep...

I think I will vote this election…

2010-01-10T22:03:00.001+11:00

And I think you should too. I will not tell you whom to vote for. That is entirely upto you. But please, vote for someone.

As for myself, I am someone who have only voted once before – and I am 26. What with all that horrible ink stain that refuses to go away for days, and the fact that I had no real interest, and felt no sense of responsibility nor connection with politics put me off the whole voting thing.

But you see, I have realized that we can't just wipe our hands off our responsibility of voting in a president. Yes, the way I see it, it is not just our constitutional right, but also our responsibility. I've heard somewhere that people get the leaders they deserve. So what if you don't care much for any of the candidates? There is always a choice and you have to make one.

Fact is, we have to work with what we've got. If you feel like something should change, vote for the person who you believe will make that change. If you feel something should stay the same, vote for he who will ensure that.

Can't be bothered to decide between the candidates? Tough. But you can't enjoy the fruits of democracy without taking on some responsibility as well.

Voting gives you a voice. You think one vote wont count? One vote becomes hundred, and thousand and more when one is combined with others who think like you.

Oh and another thing – if you can't be bothered to cast a ballot, you really don't have any right to complain about the government/president you don't agree with – no matter how much they suck. :)

So please, VOTE!

My last week in 2009

2009-12-31T05:07:00.000+11:00

Another year gone! Where do the days go huh? Seriously is it just me or does anyone else been subject to extreme time loss as well? Hmm maybe Mulder's conspiracy theory was right all along!

So these are the last few days of 2009... What have I been doing? Hmm lets see...

Week started on Sunday with me and my friends tuning on to the Avatar hype - we really wanted to see it last Sunday but we had to postpone it because we couldn't get tickets on short notice.

Monday saw me dragging myself off to work. Really its such a crime when you have to work in the last week of December :( What with the whole festive mood and all. And almost everyone goes on leave that the office is so deserted! Nothing is as depressing during office hours as being surrounded by empty desks and blank screens - serving as constant reminders to you that somewhere, someone is frolicking in the golden sands of Trinco/ living it up in Bangkok/ Sleeping till noon while , YOU are NOT.

On Tuesday I made a startling discovery. After working in Eclipse for nearly 6 years ( that is if you count the 'I love Java' days at uni) I just found out that you can actually have workspaces configured for breakpoints. And this is something that I've often wished they'd have too. Imagine my surprise/dismay when I discover its been there all along!
For those of you who have no idea what a workspace is, its like grouping the breakpoints and setting one group to be active for debugging at a time? This is really really helpful if you're working on several bugs at the same time - so that halfway though a bug investigation, if you had to debug another completely different bug, you can just create a new breakpoint workspace and your old set of breakpoints would still be untouched... And for those of you who have no idea what a breakpoint is, ... OK never mind.

On Wednesday, that is today, I have fulfilled one of my lifelong dreams. Um ok maybe not lifelong. :D But definitely something I've really really wanted.

Estee Lauder Pleasures Intense! First took my sniff of this heavenly scent 2 years ago when I went perfume shopping for a friend. I tried this on and when I went home about 6 hours later, I could still smell it ...

And I heard the funniest story during lunch today : Have a friend who lives at Park road, and evidently when she woke up yest morning, there was this huuuge porcupine at the front door! Needless to say, she freaked out, and being an animal lover, wanted to make sure the poor porcupine wouldn't get hurt, so unable to find the zoo number, she called 119 (!). This is the convo she had:

friend : මේ... අපේ ගෙදර දොර ගාව ඉත්තෑවෙක් ඇවිත්. ඌව අරන් යන්න පුලුවන්ද?
119 : කොහෙන්ද කතා කරන්නෙ?
friend : පාක් රෝඩ්
119 : හං පාක් රෝඩ් එකේ ඉත්තෑවෙක් ද? එහෙනම් මරා ගෙන කන එකයි ඇත්තෙ.

Thursday.... *sigh Last day of the year!
Lets see now... what shall I do on Thursay the 31st of Decemeber 2009? Hmmm
Firstly, I'm going to wake up around 10 am ( hehe ) and then...
oh well I'll take it from there :D

PS : The Avatar image is taken from http://www.scifiscoop.com/wp-content/uploads/2009/07/avatar_eye_lg.jpg

These bloody southerners...

2009-12-22T03:33:00.000+11:00

I went to this salon last weekend - its not a fantastic one in any sense, but quite capable and walking distance from my house.
So I go there, and when I enter, I'm greeted by a tall woman with weird doll eyes. I do a double take and realize to my amusement that she's wearing sky blue contacts.
So anyway, even though I arrived at my appointed time, they have taken another girl in, so I'm asked to wait. OK, fine, so I wait. While I wait, I can't help listening to a hilarious convo between the blue eyed giantess (who owns the salon) and another distinguished lady whose hair is being cut by blue eyes.
Convo starts like this:

distinguished lady - here, what happened to that boy from matara who used to work here darling?

blue eyed giantess - he left ane. without prior notice too.

d.l - tsk tsk... well ane, what can you expect? hes from matara ne.. you can never trust a southerner, I always say

b.e.g - ya ya men. you know what they say - Matarin eha balalek wath genna epalu ne.

d.l - no no darling - Bentara gagin eha.

b.e.g - same thing no men? all bloody swindlers these southerners.

d.l - ya ya. they know how to sweet talk and get their work done.

b.e.g - hmm but you know men, they're not educated neda? ignorant lot them.

Note : this 'educated' giantess has perched a big bronze laughing buddha statue at the counter on a tray overflowing with one rupee coins. If not for the insult to a great spiritual teacher by covering his statue with money in hope that it will bring more customers to her salon, this height of ignorance would actually be side splitting.

At this point I consider interrpting this lovely heartfelt exchange and informing them that I have one foot firmly planted in the deep south - my mother being a full blooded 'bloody southerner'.

It's then that the guy sitting next to me clears his throat.
'Ahem... actually ma'am, I am from the south too - from Ambalangoda.' He says. 'The general's home town' he adds helpfully.

An uncomfortable silence ensues - broken only by a stifled gigle from yours truly.

'Oh' says the d.l a mite disdainfully.

'Oh yes' says the guy. 'Actually I know his family too - look I have his number also'

At which point d.l hastily gets up and explains to the b.e.g that she has to pick up her son from swimming and has to leave ASAP.

Hah!

But seriously. Sheesh. What's with these people anyway? I know people from the south, west, east and north - and some people are good and others are not so good. People are just people. How can you generalize that people from a certain part of the country are like so? Why do some people always think that they are better than other people?
Pathetic.