Pages

Wednesday, July 17, 2013

කන්නාඩි වෙළෙන්දෝ!

පිටසක්වළ ජීවීන් පෘථිවියට ආවොත් මොනවා වේවිද?

අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ චිත්‍රපටි සහ රුපවාහිනී කර්මාන්තය මේ ප්‍රශ්නේ ට උත්තර 'නිපදවමින්' ලාභ ලබනවා!
බහුතරයක පිටසක්වළ ජීවීන් මිනිස්සුන්ට වඩා තාක්ෂණයෙන් දියුණු සත්ව කොටසක් හැටියට පෙන්වන්නේ. ඒ වගේම, බොහෝ විට මේ පිටසක්වළ-මිනිස් හමුව ඇතිකරන්නේ අර්බුදකාරී තත්වයක්.

සිනමාවේ විතරක් නෙවෙයි, සමහර විද්‍යාඥයන් පවා හිතන්නේ පිටසක්වළ-මිනිස් හමුවෙන් විශාල ගැටුම් ඇතිවෙන්න පුළුවන් බවත් ඒ ගැටුම් වලින් මිනිස්සු පරදින්න පුළුවන් බවත්.

image source: http://24.media.tumblr.com/c8591bbe160e7320445a243340faf0c5/tumblr_moebshgd6M1sqfr06o1_250.gif

ස්ටීවන් හෝකින්ස් කියන්නේ මෙහෙම:
පිටසක්වළ-මිනිස් හමුවත් කොලොම්බස් ඇමෙරිකාවට ගොඩබැස්ස වෙලේ රතු ඉන්දියානුවන් හමුවීම වගේ වෙන්ඩ පුළුවන්. ඒ හමුව රතු ඉන්දියානුවන්ට හොඳක් කළේ නැහැ නෙ.
["If aliens visit us, the outcome would be much as when Columbus landed in America, which didn't turn out well for the Native Americans," he said. http://news.bbc.co.uk/2/hi/8642558.stm]

ඒත් ඇයි අපි පිටසක්වළ ජීවීන් ඔච්චරම යුධකාමී, අපිව යටත් කරගන්න හදන පිරිසක් විදිහට දකින්නේ?

මානවවිද්‍යාඥවරියක් වන කැතරින් ඩෙනින් කියන්නේ
අපි පිටසක්වළයන් හමුවීම ගැන හිතන හැටියෙන්, වඩාත් පිළිබිඹු වන්නේ ඒ මනංකල්පිත පිටසක්වලයන් කොයි වගේද කියල නෙවෙයි, 'අපි' ඇත්තටම කොයි වගේද යන වග බවයි.
[She pointed out that if we detected a signal from extraterrestrials, we would be dealing not with extraterrestrial life itself, but with our human perceptions and representations of that extraterrestrial life.  She said that these perceptions would derive from and be shaped by popular culture and our own individual psychology and belief.
http://www.nickpope.net/detection-of-extraterrestrial-life.htm]


ඇත්තටම අපි නිතරම අනිත් මිනිස්සු(හෝ ජීවින්) ගැන හිතන්නේ තමන් ආදේශ කරගෙන. තමන්ගේ මනසේ මුල් බැහැගෙන තියෙන එක එක දෘෂ්ටිකෝණ වලින් පාට වෙච්චි කන්නාඩි කුට්ටමක් පැළඳගෙන.

මේ බලන්න කොලම්බස් මුල් වරට ඇමෙරිකා මහද්වීපය 'සොයා ගැනීම' කල අවස්ථාවේදී හමුවුන ස්වදේශික ඉන්දියානුවන් ගැන කිව්ව දේ:
"මේ මිනිස්සුන්ට සටන් කිරීම ගැන තියෙන්නේ ඉතාම අඩු දැනුමක්. මම අල්ලගත්තු හත් දෙනාගෙන් ඔබලාට ඒ බව පැහැදිලි වේවි. මේ දුපතේ මුළු ජනගහනයම පාලනය කරන්ඩත්, ඔවුන් ලව්වා අපිට අවශ්‍ය ඕනෙම දෙයක් කරගන්නත් මට පනස් දෙනෙක් හොඳටම ඇති."

[Sunday, 14 October 1492: ... These people have little knowledge of fighting, as Your Majesties will see from the seven I have had captured to take away with us so as to teach them our language and return them, unless Your Majesties' orders are that they all be taken to Spain or held captive on the island itself, for with fifty men one could keep the whole population in subjection and make them do whatever one wanted.*

 *= Cummins, John (1992). Columbus: Columbus' Own Journal of Discovery (newly restored and translated). New York: St. Martin's Press. p. 241. ISBN 0-312-07880-3.]


කොළම්බස් ගේ අරමුණ උනේ ස්පාඤ්ඤ අධිරාජය වෙනුවෙන් කොලනි පිහිටුවීම සහ (හොඳින් හෝ නරකින්) ක්‍රිස්තියානි ආගම පැතිරවීම. නැතුව අලුතෙන් මානව මිත්‍ර සබඳතා ඇතිකරගැනීම නෙවෙයි. ඒක නිසා තමයි ඔහු අර ගෝත්‍රිකයන්ගේ 'සටන් හැකියාව' ගැන අච්චර සැළකිලිමත් උනේ.

අන්න ඒ 'යටත්කරගැනීමේ' දෘෂ්ඨි කෝණයෙන් බලනවා නම් අපි පිටසක්වළ ජීවීන්ටත් ආදේශ කරන්නේ ඒ මානසිකවය මයි.

කොළම්බස් දෘෂ්ටිකෝණයෙන් නැතිව, වෙනත් ඇසකින් බලල ලියවෙච්ච පොත් සීරීස් එකක් තමයි ආතර් සී ක්ලාක්ගේ රාමා පොත් පෙළ. [Rendezvous with Rama (1972),Rama II (1989),The Garden of Rama (1991), Rama Revealed (1993)]

නැත්නම් කවුද දන්නේ පිටසක්වලයෝ අර ඩග්ලස් ඇඩම්ස් ගේ The Hitchhiker's Guide to the Galaxy පොතේ වගේ අපිව නිකම් 'මේ මොක්කුන්ද' වගේ කිසි ගාණකට ගන්නේ නැති වේවිද කියල?
[ඒ පොතේ හැටියට හෝමෝ සේපියන්ස් ල හෙවත් මිනිස්සු පෘථිවියේ ඉන්න තුන්වෙනියට බුද්ධිමත් ජීවීන්..සහ පෘථිවිය සහ මානව ශිෂ්ටාචාරය යනු පිටසක්වල ජීවීන් පිරිසකගේ අවුරුදු මිලියන 10ක විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණයක්. හික්!]

image from: https://sphotos-a.xx.fbcdn.net/hphotos-prn1/p480x480/11615_571161769582885_49812351_n.jpg

අපේ කන්නාඩි වලට එක එක පාට ගා ගන්නෙ අපිමයි.
ගොඩක් වෙලාවට මේ පාට හැදෙන්නේ අපේ යටිහිතේ තියෙන බය, සැක, තරහ, ආසාවන් මිශ්‍ර කරලා.
සමහර විට ඒ අපි කැමතිම පාට. නැතිනම් අකමැතිම පාට.
මොනවා උනත් ඒවා දාගෙන ලෝකේ දිහා බලද්දී යතාර්ථය නම් පෙනෙන්නේ නැහැ.
හැබෑ තත්වය අපි හිතනවාට වඩා හාත්පසින් වෙනස් වෙන්ඩ පුළුවන්.

මම ඔබ නෙවෙයි!...
ඒ නිසා ඔබට අදාළ හැම දෙයක්ම මට අදාළ නැහැ!

image source: http://www.wisdomheart.org/2011/world-peace-over-lunch-are-you-otherizing/



සමහරු තමන් ගේ කන්නාඩි තව අයටත් දාන්න හදනවා!
සමහර වෙලාවට ඕනැ කමින් මිනිස්සුන්ව අන්ධ කරන්ඩත් මේ 'පාට කන්නාඩි වෙළෙන්දෝ' මේ  උපක්‍රමේ භාවිතා කරනවා. මිනිස්සුන්ව බේද කරන්න, නැති 'අර්බුද' ඇතිකරන්න, තමන්ගේ පුද්ගලික න්‍යායපත්‍ර ක්‍රියාත්මක කරන්න, මේ වෙළෙන්දෝ දක්ෂයි.

ඉතින් ඇයි අපි කාටවත් අපිව රවට්ටන්න ඉඩ දීල ඉන්නේ?
මේවගෙන් ගැලවෙන්න නම් විචාර බුද්ධිය පිහිටට ඉන්නවා. බෞද්ධයන්ට නම් කාලාම සුත්‍රය කියවල බලන්ඩත් පුළුවනි :)


 කැත හිතකින් දෙයක් දිහා බැලුවොත් පෙනෙන්නෙම කැත. ඒත් එතන 'කැත' තමන්ගේ හිත මිසක් වෙන දෙයක් නම් නෙවෙයි!

Thursday, July 4, 2013

Perspective

I wait in the medical centre while gently holding my injured right hand with my left.
The paramedic had wrapped it in gauze the night before, after applying Burn Aid. I could see that he feels pretty bad for me when he sees the scalding.
"you're right handed aren't you?" He had asked pityingly.

At last they call my name, and I am in the nurses' room with a doctor. The nurse is a cheery motherly hen type with a sort of handyman's kit on her hip. She says she got it as a present on Mothers day and use it to keep things like scissors and tape, since they always seem to go missing.
The doctor and nurse chatter on while the nurse cuts open my dressing and proceeds to soak the gauze in saline.
I sit glumly staring at my hand, feeling sorry for myself and a little put off by the jovial chatter.
"I didn't see you for a few months. Were you away?" asks the doctor as the nurse gingerly removes the last piece of gauze.
I peek at my poor hand apprehensively. It had looked a sickening angry pink the night before and just seeing it had made me nauseous and made my head spin.
"Oh yes I was not here...I had brain cancer" says the nurse.

Wait...what?
She says it as casually as if she had gone to Bali for a fortnight.

She says she was diagnosed but is OK now after undergoing treatment.

**********************************************************************

Outside the nurses room, I am waiting for my ride.
My very kind flatmate had offered to drive me to and from the clinic, on account of my right hand not exactly operating in full swing at at the moment.

Suddenly, a blond girl - who from the uniform seems to be someone working at the medical clinic- hurriedly walks to the elderly Indian woman standing by the ladies toilet.
"You have to take her to a hospital now!" the girl says, emphasizing on the now.

Immediately, mental picture pops into my head, of an old woman on a stretcher, too sick to move. The elderly woman's sister perhaps?

The toilet door opens, and a young Indian woman who could have been my age steps out.
"Take her to a hospital now!" the blond repeats.
The young Indian woman looks pale.
"Is it a miscarriage?" she asks, in a voice that is tired and heartbreakingly sad.
The blond girl hesitates.
Then she reaches for the young woman and squeezes her shoulder gently. Then she nods.
"I think so" she says.


**********************************************************************